
آخر نفهمیدیم چرا مردم همه نقاط دنیا به جای دماغ آدم برفی، هویج می گذارند؟
یا این که پالتو و کلاه و شال گردن تن آدم برفی می کنند؟
راستی چرا بیشتر آدم برفی های دنیا مرد هستند نه زن؟
امروزه عصر احترام به تنوع فرهنگی است.
زیرا احترام به فرهنگ های گوناگون جهان، عامل تفاهم ، صلح و سازش جهانی است.
اما چرا هیچ سازمان و ارگان بین المللی تا کنون سخنی از فرهنگ واحد جهان به میان نیاورده است؟
فرهنگ واحد انسانیت، علایق مشترک و رفتارها و الگوهای حیات مشترکی که میان همه مردم کشورهای جهان، همه ملت ها، جوامع ، اقوام و اقلیت ها و میان تک تک انسان ها به شیوه ای بارز و محسوس جریان دارد.
رفتارهایی که در میان همه افراد جهان با وجود تمدن ها و فرهنگ های گوناگون و متفاوت، قابل مشاهده است.
از جمله این که همه مردم دنیا گل هدیه دادن به یکدیگر را دوست دارند.
برف که بر زمین می نشیند، آدم برفی درست می کنند با هویج و پالتو و کلاه و شال گردن.
همه مترسک های دنیا کمابیش شبیه هم هستند، پوشالی و توخالی و
راستی چرا اینقدر مرموز و بدسیما؟!
بیشتر مردم دنیا در روزهای عید و شادمانی به هم هدیه می دهند.
پشت پنجره های مشرف به کوچه و خیابان، روی بالکن ها و ایوان ها و تراس ها گلدان گل می گذارند و بیشتر و ترجیحا سفالی.
همه مردم جهان، روز عروسی خود را جشن می گیرند و عروس باید در این جشن، زیباترین لباس و آرایش زندگی خود را داشته باشد.
همه مردم سال روز تولد و رویدادهای مهم زندگی خود و عزیزانشان را جشن می گیرند.
در همه نقاط و مرزهای جغرافیایی دیروز و امروز جهان، افسانه ها و حماسه ها و اسطوره ها، قصه ها و باورها و سنت ها و رسوم و آیین ها و ... شبیه هم هستند.یا بواقع، همگی ریشه های مشترک دارند.
زیرا بشریت، نیاکان مشترک دارند.
اشتراکات انسان ها و جوامع انسانی بسیارند اما یک نقطه اشتراک میان همه انسان ها بیشترین درخشش را دارد: زبان واحد.
همه مردم دنیا بجز زبان ها و گویش های مختص به خود و یا زبان های دوم و سوم و ...خود، یک زبان مشترک نیز دارند: زبان نگاه.
آن هایی که زبان یکدیگر را نمی فهمند و هیچ چیز از یکدیگر نمی دانند، آن جا که به نظر می رسد به دلیل عدم آشنایی با زبان یکدیگر به نقطه صفر تفاهم می رسند، با نگاه با یکدیگر ارتباط برقرار می کنند.
ارتباطی بسیار عمیق تر از آن چه ممکن است با گفتن و شنیدن و خواندن و دانستن راجع به یکدیگر بدست آید.
گویی با نگاه ، رشته های نادیدنی پیوند میان دل و روح انسان ها بسته می شود و آنگاه به یکدیگر لبخند می زنند.
این شیوه ساده ترین، آسان ترین، زیباترین و انسانی ترین راه ارتباط میان انسان هاست.
لحظه ای که دو غریبه به یکدیگر نگاه می کنند و لبخند می زنند، لحظه باشکوهی است که گویی زمان متوقف می شود. چرا که این دو هیچ توجهی به دیگر عناصر و واقعیات اطراف خود ندارند.
و اینگونه معجزه اتفاق می افتد: دو انسان از دو مکان و فرهنگ دور و متفاوت، بدون نیاز به زبان مشترک، یکدیگر را می فهمند.
اینجا دیگر، عامل ارتباط، منطق زبانی نیست بلکه درک و تفاهم قلب و روح انسانی است.
راستی که زبان نگاه، زبان تفاهم، صلح و سازش جهانی است.
سوسن چراغچی
زمستان 1394