مدت زیادی بود که بچه غول در این چراغ جادو زندگی می کرد.
آنقدر طولانی که هرگز به یاد نمی آورد از کجا آمده، پدر و مادرش چه کسانی و کجا هستند، چرا او را اینجا رها کرده و رفته اند و خیلی سوال های دیگر.
زمان می گذشت. سال ها، دهه ها و قرن ها سپری می شدند ولی بچه غول هنوز همانجا با تنهایی خودش، روزگار می گذراند.
از آن بدتر این بود که هر چه زمان می گذشت، بچه غول بزرگ نمی شد که دست کم کاری برای خودش بکند یا خودش را از آن فضای تنگ و تاریک خلاص کند یا بتواند خود جواب پرسش های خود را پیدا کند.
کوتاه سخن: نه بزرگ می شد نه دوست داشت به آن شرایط عادت کند و این برزخ او بود.
گذشت و گذشت تا این که یک روز، خانه بچه غول تکانی خورد. بچه غول سرش را از چنبره خودش بیرون کشید. بالا را نگاه کرد و گوش به دیوار خانه اش خواباند.
گویا کسی چراغ را به دست گرفته بود و آن را وارسی می کرد.
دل غول بچه مالش رفت. ناگهان تغییر بزرگی در وجود خود احساس کرد. متوجه شد دارد رشد می کند، بزرگ و بزرگ تر می شود. مثل دودی در خودش می پیچید و بالا می آمد آنقدر که دیگر سقف چراغ، گنجایش قد و قواره بزرگش را نداشت. بناچار پیچید و از لوله چراغ بالا رفت. بلند و بلندتر شد و در آسمان، آنجا که هیچ گاه به چشم خود ندیده بود، اوج گرفت.
غول بچه بدل به ماهیت جدیدی شد که هرگز در خود سراغ نداشت و افزون بر این، آنجا که رفته بود هم دنیای جدیدی بود. هم به ماهیت و هم به مکان، دچار تحول شگرفی شد. از امتزاج این دو ، موجودیت دیگری از بچه غول شکل گرفت. تا جایی که می توانست و ظرفیت داشت، بالا رفت و در نقطه ای در بلندای آسمان، ایست کرد. به پندار او این دیگر ایستگاه آخر بود.
آخرین نقطه ماهیت غول.
به زیر پای خود نگاه کرد. موجود عجیبی را دید که در عالم انسانی به آن می گویند دختر بچه.
دخترک با دهان باز سر به بالا گرفته و این غول پیچ در پیچ را نگاه می کرد. از دیدن این موجود زیبا و ظریف، دل غول، دوباره مالش رفت. دوباره به خود پیچید و باز اوج گرفت. سر به آسمان سایید و تا ماورا بالا رفت.
پیداست که ماهیت غول ایستگاه اخر ندارد.
در اصل، لایتناهی است.
منتهی بالا رفتنش بسته بدان است که وجود او با انگیزه ای مالش برود ولو آن که این انگیزه، ماهیتی از جنس دیگری باشد .
ماهیتی در جسم دیگری به نام دختر بچه.
غول بچه از آن زمان، غلام حلقه به گوش دختر شد.
در حقیقت، روغن آن چراغ، جوهره عشق بود که با رها شدن آن در یک انبار قدیمی، این جوهره نیز خشکیده بود و اینک به دست دختری باززنده شده بود.
غول بچه ی عاشق، امید به وصال نداشت زیرا این دو در دو جنس مختلف بودند. وصال، جنس واحد می طلبد.
با این وجود، دل غول تا ابد بندی دختر شد. زیرا عشق، از جنس و ماهیت رهاست.
زمان برای دخترک هم گذشت. او هم بزرگ و بزرگ تر شد و هر چه بیشتر قد کشید، غول، بیش و بیش تر اوج گرفت.
اما دختر عاشق دیگری شد.
ازدواج کرد بچه هایی اورد...زندگی کرد و پیر شد و ...تمام شد و به جهان دیگر رفت.
اما غول، همچنان عاشق باقی ماند و همچنان رشد کرد.
هنگامی که فراخنای مکان، دیگر گنجایش او را نداشت، همچون رود، در روح زمان پیچید و پیچید و پیچید و...
آن گاه که ژرفای زمان، برای عظمت او کافی نبود، تکثیر شد. زیاد و زیاد و زیاد تر شد و ادامه یافت تا امروز...
این فرایند هنوز ادامه دارد.
سوسن چراغچی
24 مرداد 1398
