
امشب در یک آزمون شرکت کردم.
ابتدا خواسته شد چشمانم را ببندم و من همین کار را کردم. سپس چیزی را جلوی بینی ام گرفتند و خواستند تا بدون آن که آن را لمس کنم صرفا با بوییدن آن، بگویم چیست.
نخست، رایحه عجیبی به مشامم خورد. در آن حالت، ذهن بطرز عجیبی کور شده بود پس قادر به هیچ تشخیص و یا پیش داوری ای راجع به آن نبودم.
پاسخ دادم نمی دانم چیست ولی هر چه هست، خوردنی گرمی است.
هرچه بیشتر بوییدم ، بیشتر احساس ناراحتی کردم و گفتم این دیگر چه چیز بدیست!
هر گز از این نخواهم خورد...
به جای اینکه ماهیت آن چیز را تشخیص دهم ، گستاخانه در مورد کیفیتش نظر دادم. سپس در مورد آن قضاوت کرده و تصمیم نهایی را گرفتم:
آن چیز را که نمی دانستم چیست، هرچه بود ، دوستش نداشتم!
اما آن چیز گرمی که دوستش نداشتم چه بود؟
چشمهایم را باز کردم و آن را دیدم: گردویی قشنگ و سبز و تازه بود. میوه ای که هر کسی دوستش دارد.
آیا در این آزمون ، حق گردو ضایع شد؟
یا من، کم هوش و بی دقت و کم حواسم؟
شاید هم پاسخ چیز دیگری است:
هر کدام از حواس، گاهی و چه بسا همیشه به کمک یکدیگر آمده، کاستی های یکدیگر را کامل می کنند.
من با آن آزمون به این احتمال پی بردم که گردو بوی ناخوشایندی دارد اما ماهیت دوست داشتنی آن، ذهن را به این رایحه عادت داده است.
زمانی که گردو را نگاه می کنم بطور ناخوداگاه ، بوی گرم و تند آن را نادیده می گیرم. و یا تحت تاثیر زیبایی شکل ظاهری و مزه دوست داشتنی آن، این بوی گرم و تند بدل به عطری دلپذیر می شود.
امشب فهمیدم عشق یعنی همین.
یعنی اینکه هر چه در محبوب، می بینی و حس می کنی، حتی ایرادهایش، برایت زیبا و دلنشین باشد...
من عاشق گردو هستم. بی خیال رایحه داغ و نامطبوعش...
سوسن چراغچی
2 خرداد 1397