شهود، عصیان روح آگاه در برابر جهل آدمی است.
روح، توشه ی آگاهی است که خداوند در انبان انسان مسافر گذاشته تا در سفر پر فریب و خطر دنیا از آن بهره گیرد.
قرار بر این بوده که در این سفر پر فراز و فرود زمینی، روح و انسان، همچون موسی و هارون، دو یار و همراه هم باشند.
لیکن انسان عاصی، رفیق نیمه راه شده و هارون خود را به زندان تاریک نفس، افکنده است.
انسان، به بیماری جهل دچار است.
نادانی خودخواسته ی این خطاکار، ضمیرش را چون آسمان شب بی ستاره، سیاه و ظلمانی ساخته و روح که از جنس نور است، در این شب ظلمانی، هر دم سو سو می زند.
شهود همین است. سوسوی آگاهی...
روح گرفتار در بند هوی و هوس، اندیشه ها، باورها، بینش و منش و عادت های نادرست آدمی، گاه و بیگاه برای او پیام آگاهی می فرستد و چه معصومانه همچون نوح پیامبر اندرز می دهد تا این خفته را بیدار کند...
شهود، تلنگر روح است به انسان خواب رفته...
کورسوی چراغ آگاهی است که همچون نور چشمک زن ستاره ای دور در دل سیاهی آسمان وجود انسان گناهکار، ندا از دنیایی دیگر می دهد...
شهود پیغام دم به دم آگاهی به بند کشیده آدمی است که به خواب نادانی و غفلت فرو رفته...
درد شیرینی که انسان را از خواب بیدار می کند.
من نیز مانند هر انسان به خواب رفته ای ، گاه و بیگاه، به درد شهود دچار می شوم.
با یک دلتنگی، با یک موسیقی حزن آلود، با یک کلام عمیق، با یک معنا...یک لحظه، یک دم، دچار شهود می شوم.
چشم دلم، برای لحظه ای به نوری روشن می شود.
شهود من، آگاهی مظلوم فرو خورده ای است که به بند هوی و هوس، اندیشه ها ، تمایلات و ناهنجاری های درونی ام دچار است....
امروز دانستم ایمانی که خداوند در قران کریم، دم بدم از آن دم می زند همان آگاهی است.
خدا همواره اعمال صالح را منوط به ایمان می کند.
باید ابتدا ایمان داشته باشیم آن گاه دست به عمل نیکی بزنیم.
إِنَّ اَلَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا اَلصّٰالِحٰاتِ...
ایمان و آگاهی است که به کردار نیک، معنا و مفهوم می بخشد.
درست مانند روحی که در کالبد گِلین انسان دمیده شده و آن را زیبا کرده ...
یا خونی که در رگ های فرومرده جاری شده و نور و شور حیات را در وجودش جاری ساخته...
برای آدم های گنگ خواب رفته،
شهود، کورسوی ستاره ی آگاهی است...
سوسن چراغچی
20 فروردین 1396
