چه بهایِ سنگینی...
برای خاطر یک سیب، پدر و مادر ما را از بهشت بیرون کردند.
ولی چرا ما هم با آنها مجازات شدیم؟
آن روزگار خدا به عشق مخلوق جدیدش به او توبه کردن آموخت تا افسوس و شیون و زاری را تمام کند و مثل بچه آدم، در جایگاه جدید خود زندگی کند.
در واقع خدا انسان را بخشید اما انسان هرگز خود را نبخشید. زیرا فقط خود او بود که با تمام وجودش دیده و درک کرده بود که بهشت، چه موهبت بی جایگزینی است.
افسوس و حسرت انسان ابدی شد.
آخر بهشت خدا را بخاطر یک سیب از دست داده بود!
چه بهای نازلی...
کام انسان، تا ابد تلخ شد.
با این وجود چرا آدم ها هنوز که هنوز است از این بزرگ ترین درس تاریخ، عبرت نگرفته اند؟
چرا هنوز هم تمرّد می کنند و مدام سیب می چینند؟
آخر چرا آدم، آدم نمی شود؟؟؟
گناه و تمرّد تا کی؟
مگر یک سیب چقدر می ارزد که بخاطرش همه بهشت های خدا را از کف می دهیم؟
هر یک سیب، بهای یک بهشت!
آن هم نه سیب درختی، بلکه سیبِ زمینی!
آدم ها هرگز آدم بشو نیستند.
فقط یک آدم بود که برای همیشه توبه کرد. آخر او بهشت اصلی را به چشم دیده بود ولی نسل های پس از او چشم شان به بهشت های پیش روی شان است نه آنی که به انسان، نوید داده شده است. از بس که فراموشکار و عجولند.
نسل پس از پدر بزرگ ما ،آدم پیامبر، اهل نسیه خریدن نیست.
او به سیلی نقد دلخوش است ،
به بهشت های زمینی و سیب های زمینی!
نه سیبِ درختی،
نه سیبِ الهی...
فقط سیبِ زمینی!
سوسن چراغچی
زمستان 1394
