دوستان یک سوال :
فرض کنیم یک عده موجودات فضایی برای انجام ماموریتی در زمین، به هیات انسان در می آیند.
آنها نه تنها کالبد و شکل و شمایل انسانی را به خود می گیرند، بلکه تمام ویژگی های روحی و روانی،شخصیتی، ذهنی، عاطفی، غریزی...انسان را نیز می پذیرند تا ماموریت انسانی را در سیّاره آدمها به خوبی و درستی انجام دهند.به تمام معنا انسان می شوند.
انسان،موجودی با دو بعد مادی و معنوی.
دو گرایش خیر و شر، همزمان متمایل به خوبی و بدی. موجودیتی که برای تمام عمر و به بلندای تاریخ بشری، همیشه بر سر دوراهی ایستاده و به هر دو مسیر نگاه می کند... همواره مردّد به انتخاب میان مسیر نور و یا تاریکی...
انسان، مخلوقی با یک روح واحد به دو قالب: یکی مرد و آن دیگری زن. هر دو انسان ولی به ژرفای اقیانوس، متفاوت با یکدیگر. هر دو تابع یک منطق و یک زبان واحد لیکن دارای دو احساس و دو نگاه...
و
با وجود تفاوت های فراوان، عمیقا متمایل به یکدیگر...
موجودات فضایی، طبق دستور از اتاق فرمان عملیات بر زمین، برخی به قالب زن و برخی دیگر در کالبد مرد در می آیند و طبیعی است که در این لباس جدید، به یکدیگر تمایل پیدا می کنند.
آنها ضمن انجام وظیفه، لاجرم از انسان بودن خود نیز نهایت لذت را می برند.
چرا که لذت یکی از مهم ترین مختصات انسانی است.
زن و مردهای فضایی، عاشق یکدیگر می شوند و حتی بمراتب عاشق تر از انسان های واقعی.
زیرا آن ها که با زبان و ادبیات رفتاری و احساسی دیگری آشنایند، قدر این معنا و مفهوم جدید را بیشتر از زمینی ها می شناسند.
این واقعیت عجیبی نیست.
دقت کرده اید ما انسان ها زمانی که به سفر خارجی می رویم در نگاه و برخورد نخست، مجذوب و شیفته ی دیدنی ها و جاذبه های مکانی و اجتماعی شهر و کشور جدید می شویم؟
در این محیط تازه، همه چیز برایمان شگفت و بدیع است.
هر چیزی و هر نکته ای، حتی کوچک، توجه و نگاهمان را به خود جلب می کند.
از همین رو است که گردشگران و جهانگردان، درک درست تری از جوامع هدفّ سفر نسبت به افراد خود آن جوامع دارند.
کودکی که در یک خانه و آشیانه به دنیا می آید و رشد می کند، کمترین توجهی به ابعاد گوناگون آن سامان ندارد زیرا زمانی که نوزاد بوده و چشم به دنیای جدید گشوده، همه دقت و تعمّق های لازم را در مورد این مکان جدید بعمل آورده و همه چیز را کشف و در ذهن و ضمیر خود ضبط کرده است.
طبیعی است هرچه بزرگ تر می شود به دنبال یافته های جدیدتر باشد چرا که انسان شیفته کشف و یادگیری است و طبعا همواره به دنبال تازه ها می گردد.
از آدم فضایی ها می گفتیم.
آری آنها قدر عشق و لذت ها و فضائل انسانی از جمله صلح و دوستی و وفا و مردانگی و ... را بیشتر می فهمند چراکه از فرهنگ و تمدن غیر بشری به این سیّاره وارد شده اند و چه بسا این ویژگی های تازه را بیشتر از داشته های خود دوست داشته باشند.
آنها در لباس زمینی عاشق یکدیگر شده اند به هم پیوند خورده و یا حتی صاحب فرزند شده اند.
حال به سوال می رسیم:
اگر ماموریت این موجودات به پایان رسد و از جهان مربوط به خودشان، فرمان رسد تا سیّاره آبی را ترک کنند،
شما تصور می کنید مایل به انجام این کار باشند؟؟؟؟
اگر حق انتخاب داشته باشند آیا حاضرند لباس زن و مردی را از تن بر گیرند و به هیات و هویت پیشین خود بازگردند؟
آیا راضی بدان هستند تا از عشق های تازه یافته خود بگذرند و دوباره بدل به موجودات بی احساس و مهر پیشین شوند؟
بر فرض که در هویت پیشین خود بی احساس و عشق نبوده باشند، آیا حاضرند، این لباس نو را از تن برگیرند و لباس قدیمی را بر تن کنند؟ ترجیح آن ها کدام یک از این دو است؟
آنها نیز همچون انسان صاحب دو بعد شده اند.
از یک سو هویت اصلی خود را به یاد دارند و با آن عجینند و از سوی دیگر آمیخته به عشق زمینی شده اند...
براستی که موقعیت عجیب و عریبی است.
آیا گذشتن از حیات جدید کار آسانی است یا سخت و ناممکن؟؟؟؟
اگر به پاسخ رسیدید مرا نیز از آن آگاه کنید.
سوسن چراغچی
زمستان 1395
