پسر بچه فروشنده ، فرز و چابک وارد واگن ویژه زنان شد و مقابل جمعیت کوچکی از مسافرانِ نشسته و ایستاده، شروع به تبلیغ برای فروش اسباب بازی حباب ساز خود کرد.
روش او برای تبلیغ یا به گفته خودش" مخ بچه ها را زدن" خیلی ساده بود.
با چرخاندن دسته ی اسباب بازی ، صدها حباب درست شده و به هوا بر می خاست.
حباب های کوچک ورنگین کمانی ، مثل فرشته های ناخوانده، در هوا می چرخیدند و رقص کنان روی سر و لباس مسافران می نشستند و همان جا نرم و بی صدا می ترکیدند. درست مانند بچه ای که معصومانه سرش را روی دامن مادرش بگذارد و شیرین و بیصدا به خواب رود.
با این وجود بانوان مسافر مترو که از بخت بد پسر فروشنده، نه بچه ای همراهشان بود و نه حتی خود ذوقِ کودکانه ای برای درک و لذت بردن از این همه زیبایی را داشتند،
غرق در خود یا سرگرم گپ و گفت با یکدیگر بودند. آن ها نه به خواهش های پیاپی پسر فروشنده برای خرید اسباب بازی گوش می کردند و نه حتی به آن حباب های کوچک مزاحم که روی سر و لباسشان می نشست و نرم می ترکید، توجه می کردند.
اما برخلاف این بی تفاوتی گروهی،
در گوشه دیگری از واگن، جایی دور از دیدرس پسر بچه فروشنده، دو جفت چشم بادامی کوچک، با حرص و ولعی وصف ناپذیر، به حرکت دست های پسر و اسباب بازی و حباب های رنگارنگش،میخ کوب شده بود.
این چشم های حریص، از آنِ یک دختر و پسر هفت هشت ساله افغان بود که مات و مبهوت نمایش حباب ها شده بودند.
با دیدن آن همه شوق و حسرت دو بچه افغان نسبت به آن اسباب بازی، ناخوداگاه به زنی که کنار آن ها روی زمین نشسته و لابد مادرشان بود نگاه کردم. ولی آن زن که پشت به من داشت و از آن جا که ایستاده بودم نمی توانستم صورتش را ببینم، نه تکانی می خورد و نه هیچ واکنشی به اشتیاق کودکانش نسبت به آن اسباب بازی نشان می داد.
هرچند او چه گناهی داشت؟ این وجدان بیدار من بود که نگاهم را به سمت او خیزانده بود تا ببینم آیا برای بچه هایش اسباب بازی می خرد؟
شاید مادر نیز مثل سایر زن ها غرق در کار و افکار خود بود و این موضوع آنقدر برای بچه ها طبیعی بود که نه نگاه آرزومندی به او کردند و نه دهانشان به خواهش و کلامی و حتی به آهی باز شد.
پسر فروشنده که حتی یک دانه اسباب بازی هم نفروخته بود، به بخش دیگری از واگن رفت تا برای سایر مسافران، تبلیغِ حبابی خود را از سر بگیرد.
همینطور که می رفت پشت سرش یک دانه حباب کوچک در هوا ویلان و سرگردان می چرخید.
بچه ها که هنوز چشمشان به پسر بود با دیدن این حباب، با شور و شوقی کودکانه، دو سه قدم دنبال او رفتند و دست خود را بلند کردند تا کدام یک زودتر از دیگری حباب را در هوا بزند.
خیلی زود با تماس انگشت کوچک یکی از آن دو، پوست نازک آن حباب قشنگ، در هوا ترکید و در هوا محو شد.
به چشم های دو بچه نگاه کردم.
با ترکیدن آن حباب، آن همه ولع و اشتیاق کودکانه از چشم های بادامی شان پریده و به جایش برق رضایت و شادمانی در چشم ها و صورت هایشان می درخشید.
وقتی خواهر و برادر کوچک، برای زدن حباب با هم مسابقه دادند، فکر کردم چه نیازی به اسباب بازی است.
آن ها سهم شان را از آن همه حباب گرفته بودند.
برای آن ها همینقدر شادی، کافی بود.
سوسن چراغچی
16 تیرماه 1398
