ویرگول
ورودثبت نام
سوسن چراغچی
سوسن چراغچیفقط نویسنده
سوسن چراغچی
سوسن چراغچی
خواندن ۳ دقیقه·۵ ماه پیش

سرانجام عشق کار دستم داد

 

 

 

سرانجام عشق کار دستم داد.

قبلا شرایط زندگی خوب نبود، ولی دست کم زنده بودم.

زندگی به همه سختی های عالم می ارزد و من بخاطرش،  همه ی بی رحمی ها ، تمام رنج ها و ناکامی های زمانه و تقدیر را به جان  می خریدم.

با تحمل سختی های پی در پی،‌ هزینه زنده بودن خود را به کائنات ،‌ می پرداختم.

اما عشق، عشق که دلیل و محور و مدار زندگی است، راه مرا  به سوی مرگ،‌ کج کرد...


وقتی بچه را در آغوش مادرش دیدم،  دوباره و صدباره عاشق شدم.

عاشق وجود کودک، که  عصاره عشق است.

اصلا در این دایره هستی، بچه آدمیزاد از هر موجود دیگری قشنگ تر و دوست داشتنی تر است.

انگار خدا  همه هنر آفرینش خود را یکجا در نقش و نگار بچه آدم بکار برده  است.

وقتی بچه را دیدم مثل همیشه دلم ضعف رفت.

به معصومیتش، به آن صورت گرد گوشتالو ، لب ها و بینی و چانه بانمک دل باختم. 

وای از آن چشمهای بیگناه که انگار همه اسرار خلقت در آن دو شعله ی درشت سیاه جمع شده بود.

بی اراده پا کند کردم تا بیشتر نگاهش کنم.

او هم در آغوش مادرش به من چشم دوخت.

  دنیا در همین یک لحظه ای که چشمان ما دو تا به هم قفل شده بود، ایستاد.

عشق است دیگر.

آنچنان نیرویی دارد که می تواند حتی زمان رونده ی فراری را بر جای خودش میخ کوب کند.

 مادر که دید محو کودکش شده ام،  ملتمسانه گفت : می شود یک دقیقه نگهش داری؟

 از این درخواست جا خوردم.

کدام مادری است که در هیاهوی یک محیط غریب پر از آدم های جور و واجور ، جگرگوشه اش را حتی برای یک لحظه از خود جدا کند و به آغوش غریبه ای بسپارد؟

از روی کنجکاوی نگاهی به سرتاپایش انداختم.

فقر از سر و رویش می بارید و چه  لهجه غریبی داشت.

از تماشای درماندگی و غربت او  دلم برایش سوخت، سنگ دلم آب شد و  راه به چشمانم باز کرد...

از کجا معلوم... شاید بر این مادر نیز عاشق شدم.

زن که برق نگاهم را دید رویش بازتر شد و دوباره التماس کرد بچه را از او بگیرم.

جای شکّ  نبود.

او جوهره هستی خود را به من تعارف می کرد.

چرا نباید به او اعتماد می کردم؟

با جان و دل بچه را بغل گرفتم تا مادر زار و خسته و بی جان،‌ نفسی تازه کند.

بچه را به سینه خود فشار دادم. خدای من سراسر وجود این کودک آکنده از گرمای زندگی بود.

طپش قلب کوچکش، چه طنین جان بخشی در  سینه ام  داشت.

 با او بازی کردم و برایش به زبان کودکانه حرف زدم.

آنقدر محو وجود کودک شده بودم که برای لحظاتی مادر را از یاد بردم و زمانی به خود آمدم که در میان جمعیت گم شده بود.

اینجا بود که دلشوره ای عجیب به دلم چنگ انداخت.

صفحه عشق ورق خورد و هراسی موذی و سرد، رخ نشان داد.

در میان آن همه جمعیت، احساس غریبی کردم.

انگار من و کودک با هم، مادرمان را گم کرده بودیم.

من و بچه دوباره به هم  نگاه کردیم و این آخرین نگاه عاشقانه ما به یکدیگر بود.

از او رو بر گرفتم و سراسیمه میان جمعیت چشم گرداندم.

کمی دور تر  در دل شلوغی جمعیت، نگاهم به نگاه زن گیر کرد و همانجا خشکید...در حالی که هراسان از صحنه خشم و جنون فرار  می کرد...

و این واپسین نگاه من به زندگی بود...


ای وای از این زندگی که چقدر دیر فهمیدم به چنین بهای سنگینی نمی ارزید.

و درست در همین لحظه بود که غافلگیر شدم...

کودک در آغوشم منفجر شد، قلبهایمان در هم جوشید و یکی شد.

باقیمانده وجود مان در هم آمیخت و پخش زمین شد...


 این روز و روزگار دنیا به انتهای خشونت خود رسیده است.

حالا دیگر  عشق هم ،  دلیل و ابزار خشونت و مرگ شده است.

پی نوشت: چرا تاریخ این یکی را یادم رفته ثبت کنم؟

باشد به فال نیک می گیریم و می گذاریم به حساب اینکه اینجور فکرها جایی در زمان ندارند.

عشق
۱۳
۳
سوسن چراغچی
سوسن چراغچی
فقط نویسنده
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید