
مرد، مستقیم در جاده راه می رفت.
گام هایش شمرده و محکم بود.
سایه ی او نیز از پشت سر به دنبالش می آمد.
گاهی هم به تناسب حرکت خورشید یا ماه در آسمان، سایه نیز تغییر مکان می داد و شانه به شانه با مصاحب خویش، هم قدم می شد.
مرد آرام بود اما سایه، نسبت به او حالت تهاجمی داشت.
انگار اهل دعوا بود.
پیاپی از پشت سر، مرد را به جلو یا از پهلو به بیرون جاده هُل می داد.
گاهی پشت پا می انداخت و گاه زیر پایش را می کشید.
حتی یک لحظه را نیز برای آزار مرد از دست نمی داد.
شیطنت های موذیانه سایه، گام های مرد را پس و پیش می کرد و یا سکندری می خورد و از جاده منحرف می شد.
هربار مدتی طول می کشید تا به خود بیاید و دوباره به جاده و مسیر مستقیم خود باز گردد.
همه این ها وقت او را تلف می کرد.
سایه هم، همین را می خواست.
سایه شیطان بود و با صاحب و مصاحب خود دشمن .
اما مرد این را نمی دانست یا نمی فهمید.
به چشم او سایه، فقط سایه بود.
حواس او به هر چیزی بود بجز سایه اش.
اصلا به آن نگاه هم نمی کرد تا متوجه حرکات ناهماهنگ و عجیب و غریبش بشود.
دلیلی برای این کار نمی دید.
انسان عادت ندارد به چیزهای عادی نگاه کند.
خطا دقیقا همینجاست. . .
سوسن چراغچی
24 شهریور 1397