زبان محبت

مقصد ما کاشان بود اما این دلیل خوبی نبود تا در قم توقف نکنیم.

زیارت بارگاه حضرت معصومه (س) خود مقصد دیگری بود.

نزدیک حرم، جمعیتی غریبه تجمع کرده بودند.

شبیه کولی ها بودند.

لباس هایشان، زبان و گویش و همهمه و رفتارشان، برای ما نا آشنا و عجیب بود.

به نظر می رسید اهل پاکستان باشند، از شهر یا روستایی از آن کشور که ما نمی شناختیم.

با این که آن ها هم انسان بوده و برای زیارت به آن جا آمده بودند، هیچ علاقه ای نداشتم به این غریبه ها حتی نگاه کنم.

وقتی از کنارشان رد می شدم، ناخودآگاه نظرم به یک دختربچه جلب شد که در میان بزرگ ترها برای خودش می گشت.

بچه را که دیدم همه چیز از یادم رفت، آن ها که بودند و من کجا می رفتم!

ایستادم و مات بچه شدم.

زنی نه چندان جوان که شاید مادر یا مادربزرگش بود، ایستاده و به این صحنه نگاه می کرد.

زبان فارسی نمی دانست اما زبان نگاه را که می فهمید.

زن وقتی توجه مرا به بچه شان دید، با خوشحالی به رویم خندید و سپس به زبان خودشان به کودک چیزی گفت تا برگردد و مرا نگاه کند.

بچه به سوی من برگشت.

با دیدن مهربانی آن زن، من نیز غریبی را کنار گذاشتم. پیش پای بچه زانو زدم و نشستم که حالا دیگر او نیز با آن چشم های قشنگش، محو نگاه به من شده بود.

دو سه سال بیشتر نداشت. پوستش تیره بود. سرش را تقریبا از ته تراشیده و دورتادور چشمهای درشت و سیاهش را سُرمه ای غلیظ کشیده بودند که همین نمک چهره اش را دو چندان کرده بود. پیراهنی بلند تا روی مچ پاها تنش بود و چند حلقه بر گوش داشت.

خوراکی در دستش بود و لب و دهانش خیس بود.

در نگاهش معصومیت و جسارت در هم آمیخته بود. با عشق، سر و صورت با نمکش را نوازش کردم و با او به زبان فارسی خودمان حرف زدم.

اگرچه نمی فهمید چه می گویم اما زبان محبت را که می فهمید. در جواب حرف هایم ، مات و مبهوت نگاهم می کرد.

آنقدر قشنگ و دوست داشتنی بود که در آن پیاده راه با آن جمعیت غریبه، چشمم به جز او چیزی یا کسی دیگر را نمی دید.

دختربچه که انگار لقمه محبتی از من گرفته باشد، چیز نامفهومی گفت و با دست به بچه دیگری اشاره کرد که چند قدم آن سو تر ایستاده بود.

انگار می خواست دوست خود را به من معرفی کند یا اینکه با زبان بی زبانی می گفت او را هم ناز و نوازش کن.

این یکی بچه ریز نقش و تیره تر بود. خجالتی هم بود. موهای ژولیده ای داشت و یک دنیا معصومیت در چشم های سیاهش، موج می زد. با کمرویی سرش را پایین انداخته و از زیر چشم نگاهم می کرد.

او را هم ناز و نوازش کردم.

افسوس که وقت رفتن بود.

با لبخندی از مادر که هنوز آنجا ایستاده و به ما نگاه می کرد، خداحافظی کردم و برای دو بچه دست تکان دادم.

مادر با خنده و بچه ها با نگاه خیره شان، جوابم دادند.

در ادامه مسیر به سمت حرم، به این فکر می کردم که کودک خردسال، چه زیبا ارزش محبت را شناخته و دوست همسال خود را در آن، شریک کرده بود.

زن نیز اهل محبت بود و در سرزمین خودم، مهربانی را نشانم داده بود...

راستی که زبان محبت، میان همه اقوام جهان یکیست.

سوسن چراغچی

14 فروردین 1397