
وروجک هفت هشت سال بیشتر نداشت ولی بطور مادرزادی روانشناس بود.
به محض این که در قطار باز شد، به داخل پرید و از میان جمعیت پراکنده ی مسافران، یکراست به طرف من آمد.
دستمال کاغذی ها را که یک فال کاغذی داخل هر یک از آن ها بود به سمتم گرفت و گفت:خاله فال بخر... بخر... فال بخر.
ابتدا به این مزاحم سمج بی اعتنایی کردم ولی با اصرار نمکینش، توجهم به او جلب شد. موهای بور و صورت گِرد و تپلی داشت.
اما بیش از قشنگی صورتش، دلم برای معصومیت و رفتار بچگانه اش غنج رفت.چه با نمک خودش را لوس می کرد تا نگاهش کنم و از او فال بخرم.
با اینکه بچه بود همچون بزرگان، ترفند می زد و نقش بازی می کرد تا کالایش را بفروشد. اما من دل به کودکی اش دادم و نرم شدم و در برابر این شکارچی کوچک خود را باختم.
به او گفتم:چند؟ گفت هر یکی دو تومن.*
گفتم نه نمی خواهم.گران است. جوابم بظاهر منفی بود ولی صیاد کوچک، بخوبی دانست که با ناز و اداهای کودکانه و تیر نگاه و لحن نمکینش دلم را بدست آورده و کار تمام شده بود...
مشتری به دام افتاده بود.
به پسرک گفتم دو تومن گران است.هزار تومن هر یک فال.
او در جواب چانه زنی من هیچ نگفت . تنها مردانه نگاهم کرد و در جیب خود به دنبال پول خرد گشت. اما بقدر کافی پول نداشت.
دختر جوانی کنارم ایستاده بود.
معصومیت و وقار از سر و رویش می بارید.
حال نوبت او بود که شکار شود. پسرک به او نیز اصرار کرد تا فال بخرد. از این اصرار و از آن یکی انکار.
پسربچه پول هایی را که در مشت کوچک و کثیفش مچاله کرده بود، نشان داد و گفت پول خرد ندارم بخر تا کار خاله هم راه بیافتد!!
حقّا که در زبان بازی استاد بود.
دختر هم دلش نرم شد لبخندی زد و فال خرید...
از قطار که پیاده شدم چهره آشنایی را دیدم که روی صندلی های ایستگاه نشسته پاهایش را دراز کرده و با دو سه تا سنگ کوچک بازی می کرد.
از او پرسیدم فال هایت را فروختی؟
با اخم و بی اعتمادی نگاهم کرد.
در نگاهش دیگر اثری از آنهمه ناز و خواهش و التماس نبود.
دیگر کاری با مشتری نداشت.
من مُهره سوخته ای بودم که حتی نمی بایست جوابم را می داد!
با این حال من هنوز کودکی اش را دوست داشتم.
به او لبخند زدم و ردّ شدم...
سوسن چراغچی
22 آبان 1396
*چهار سال پیش دو هزار تومان، به قدر دو فال حافظ ارزش داشت. امروز مفتش هم گران است. بیچاره اقتصاد ایران!