
رفیقم مرد.
رفیق شفیقم .یار همیشگیم.انیس و مونس تنهاییهایم.همبازیم.همسفره و همکلام و همسفرم.تنها کسی که در این دنیا داشتم. تنها همراه من در این دنیای تنگ و کدر.
نمی دونم چطور این اتفاق افتاد؟
یک لحظه برگشتم دیدم افتاده سر آب...بی دلیل و یکهویی.
چه کاری از دستم ساخته بود?
من که خاصیت زنده کردن ندارم.
اصلا هیچ خاصیتی ندارم بجز نفس کشیدن و زنده موندن تا وقتی که برایم بخواهند.
چه کاری از من ساخته بود برای کسی که دوستش داشتم؟
آه که با نبودنش قلبم می سوزه ...
چه کنم با این داغ سینه سوز؟
یک وجب بیشتر تا قلبم فاصله نیست اما انگار فاصله اصلی بین دست و قلبم، از ماهه تا عمق چاه.
نمی تونم این داغ را فرو بنشونم.
رفیقم رفته...عزیزم رفته.
همیشه به من می گفت ما توی این دنیا هیچ چیزی کم نداریم.هم آب و هم هوامون همیشه به راهه و هم غذایی که بهمون می رسونند همواره فراهمه.
راحت شنا می کنیم و هر وقت دلمون بخواهد میریم روی آب.
می گفت این دنیا جای موندنه.محل قرار و آرامش.
می گفت در این دنیا هیچ چیز کم نداریم برای شاد بودن. همین دنیای گرد بی سروته که هر چه بریم به آخرش نمی رسیم...همینجا بهترین جاست برای زندگی.
رفیقم حتی با سختی های دنیا هم دوست و همراه بود.
می گفت اینکه هر از گاهی دنیای ما را زیر و رو می کنند و می افتیم کف زمین به حال نفس تنگی و مرگ،
این برای صلاح و مصلحت خودمونه.
مدت زیادی طول نمیکشه که خدای ما آب تازه را جاری میکنه بجای آب های رفته.
چقدر بهش گفتم بیا فرار کنیم.بپریم از روی دیواره.میریم اونور شاید خبرهای بهتری باشه.
قبول نکرد.
نه که قبول نکرد بلکه فقط طفره رفت.
دو دل بود....امروز و فردا کرد.
امروز شد دیروز.
این ماه شد اون ماه.
امسال شد پارسال.
تا آخر که عمرش به ته رسید.
از ترس مردن همینجا در این دخمه که اصلا ماوا و قرارگاه ما نیست افتاد و مرد.
رفت روی آب و جون داد.
چه مردنی...
جایش کف زمین نبود اصلا.
روحش گویی هوایی بود.
روی آب افتاد به هوای پرواز در اسمون.
بمیرم براش که طفلکی عاشق شده بود.
عاشق اونی که از اون بالا هر روز و هرشب نگاهمون می کنه.غذایی می رسونه.
ای وای ماهیکم...رفیقکم.
چقدر رفتی روی آب و زیر آب.چقدر بال بال زدی تا محبوبت از راه برسه.به زبان خودت براش نجوا کنی ...حرف بزنی... شعر بگی.
ولی زبان تو برای اون دو کلمه بیشتر نبود:
فقط آب ...آب.
اما اون از دلت خبر داشت آیا؟
یا اینکه براش فقط یک ماهی کوچولوی رنگ پریده بودی که دو سه شب یکبار بیادت بیافته و سری بهت بزنه.آب تنگت را عوض کنه و غذایی بریزه برات.
تو دریای شعر و شعور بودی ولی برای اون فقط یک جسم کوچولوی متحرک.
عشق به چه کارت اومد؟
چرا بیقرارِ عشق شدی و قرار گرفتی توی این دنیای نکبتی.
مرگ پاداش تو شد؟
این چیزیست که بدست آوردی از دل بستن به این دنیای تنگ اون سرش ناپیدا.
دل بستن به اونی که نشناختیش هیچ وقت.
عشق که اومد کور شدی.
عقلت مرد.
زنده بودی، مرده شدی.
ای وای ماهیکم...
رفیقکم.
اونقدر آب دنیامون کثیف و کدر شد تا رفیقم نفس کم آورد.یا شاید پیمانه عمرش پر شد.
به رنگ سرخ قشنگ بدنیا اومد و زرد و بیرنگ از دنیا رفت.
ای وای از تنهایی.حال من چه کنم از تنهایی.از بی قراری.
نصیب و قسمت من هم مرگه.نوبت من هم میرسه به همین زودی.
رفیقم ، همدم و همراهم که رفت، نوبت رفتن منه.
پیمانه من هم پر میشه بزودی.
توی همین دنیا که جای من نبوده و نیست.
بزودی توی همین تُنگ تَنگ گِرد بی سروته می افتم روی آب...
سوسن چراغچی
تابستان 1395
این داستان واقعی است. برداشت آزاد از نوشتار تنگ ماهی
ادامه ماجرای آن دو ماهی فراری، که شب و روز نقشه می کشیدند تا از تنگ خود فرار کنند. سرانجام از فرط حسد و عشق ، یکی از آن ها قابیل شد و آن دیگری را دق مرگ کرد. خودش نیز از تنهایی جانش به لب رسید و روی آب افتاد.تک و تنها هبوط کرد.