امشب دست به دل کُشی زدم.
سنگی برداشتم و محکم بر سرش کوفتم.
بلند گفت:آخخخخخخ.
پیش پایم به زمین افتاد.
سنگ دیگری برداشتم و محکم تر بر فرقش کوبیدم.
ناله ضعیفی کرد.
از نفس باز ایستاد و پیش چشمم، جان داد...
سرانجام از دستش راحت شدم.
مدتی بود دل عصیانگر، افسار اختیارم را به دست گرفته بود.
هر جا که نمی خواستم مرا می برد.
به هر کار که نمی خواستم وادارم می کرد.
از دستش خواب و آسایش، نداشتم.
نابکار، عمری بود که اتاق سینه را برای خود غصب کرده بود.
بی اجازه میهمان دعوت می کرد!
رفت و آمدهای مشکوک داشت.
انگار در پستوی جان، چیزی می سوخت ...
همیشه از توبتوی وجودم بوی دود و دم می آمد.
صدای ضجه و مویه ، همهمه اشک و آه بلند بود.
به این خانه رنج می آمد و غصه می رفت.
یک لحظه شور و شادی بود، لحظه دیگر درد و ناکامی.
تا بود از سکوت و آرامش، خبری نبود.
از این همه غوغا و بیقراری خسته بودم.
همه اش زیر سر آن پَتیاره، دلِ رمّال ساحر بود.
هیچ گاه سر از کارش در نمی آوردم.
مرموز و سرکش بود.
روزهای آخر، عاشق هم شده بود!... قوز بالا قوز!!!
مرا نیز زار و بی تاب کرده بود.
بی خواب شده بودم.
شب و روز دست هم را می گرفتیم چشم در چشم، زار می زدیم و می گریستیم.
گریه گریه...انتظار و انتظار...رنج و رنج و رنج...
دل بداموزی بود...
خوب شد که مُرد...
حال جنازه بی جانش در آن اتاق سرد و ساکت افتاده.
به دَرَک...
دل را می خواهم چه کنم؟
آسوده شدم.
امروز روز آزادی است...
دنیای آزاد بی دل، بی عشق ،
خوشتر است...
سوسن چراغچی
10 فوریه 2017
دل کشی محال است. این متن، تنها یک تصویر نمادین بود برای به نمایش کشیدن رنجی که انسان بیدار دل می کشد.
