پزشک دست خود را بر کانون درد گذاشت و محکم فشار داد.
پسرک بی اختیار فریاد کشید: آآآآآخ.
یک دم بیشتر نبود، فرصتی هم برای اندیشیدن در میان نبود.
بیدرنگ و بی اختیار بند از بند دلم گسست.
با ناله ی او ناخوداگاه گفتم: آآآآآآآآآآه،
چشمانم از برق بی صدای اشک سوخت.
در دم، از این خیزش یکباره ی آه و جوشش اشک، دانستم دل مادر تا ابد به دلِ فرزند بند است...
از آن دمی که نهاد آدمی با نفَس دمساز می شود، بند ناف را می بُرند تا بشر بر پای خود بند شود.
جان یکی است و مشیت آن است تا جان ها یکی یکی به سوی خداوند روانه شوند.
در این دنیا هیچ آدمیزادی نباید بسته به تَنِ آدمیزاد دیگری باشد، حتی اگر مادرش باشد.
از این روست که بند ناف بُریدنی است.
با قطع این بند وابستگی، تکلیف بنیادین زن، زادن، به پایان می رسد و رسالت مادر آغاز می شود.
رسالتی بس بزرگ تر که تا بی نهایت، تا وقتی که جان در بدن دارد، تداوم دارد.
مادران امروز خود فرزندان دیروزند.
این زنجیر از آن سو، خاور، ازل و از این سو، باختر، تا به ابد امتداد دارد.
تا وقتی که آخرین انسان زاده شود.
اما این تنها حکایت زن ها، تَن های آدم هاست.
با حکایت مادر، که جان و دل است، زمین تا آسمان تفاوت دارد.
حیات آدمی گره خورده با زنجیر جان و دل است و این زنجیر با دل مادر پیوند دارد.
جان ها بی تن به دیدار خداوندگار خود می روند و لاجرم دل و جان مادر را نیز با خود می برند...
امروز دانستم پیوند نادیدنی مادر و فرزند تا ابد، ناگسستنی است.
سوسن چراغچی
24 فروردین 1396
