دل سوخته

چند شب پیش، یکی از لامپ های خانه سوخت.

پسرم آن را باز کرد و گوشه سینک ظرف شویی گذاشت.

اما نمی دانم چرا دلم رضا نمی داد تا آن را دور بیاندازم شاید به این دلیل که هنوز مطمئن نبودم که از کارافتاده و بی مصرف شده باشد.

سرانجام امشب هنگام ظرف شستن، تصمیم گرفتم تکلیفش را معلوم کنم. با این حال باید اول تکلیف را با خودم معلوم می کردم.

برای همین از پسرم پرسیدم:

این لامپ،"آشغال" است؟

طبعا پسر نوجوانم عقیده داشت که این لامپ، دیگر کار نمی کند پس ، بله ، آشغال است!

اما من پس از لَختی سکوت، خود از این پرسش و لفظی که در مورد لامپ بکار برده بردم، تعجب کرده و در حالی که نگاهم به روی لامپ ثابت مانده بود به سکوتی عمیق فرو رفتم...

هنوز هیبت یک لامپ سالم را داشت.

یک حباب شیشه ای بود با یک سرپیچ درست و حسابی، بجز این که دیگر روشن نمی شد.

کجای این حباب شیشه ای قشنگ، شبیه آشغال بود؟!

این درست که دو سیم درونش پاره شده و به همین دلیل، دیگر نورافشانی نمی کرد ولی به هر حال موجودیت خود را که داشت.

کالبدش هنوز کامل بود بجز آن که از درون فروریخته بود.

دو سیم در میان قلبش از هم گسیخته بود و آتش درونش را به خاموشی کشانده بود.

مثل آدمی که مبتلا به آلزایمر شده و دیگر نه خود و نه دنیای اطراف خود را نمی شناسد یا از فرط غم و رنج ، عالما و عامدا ترجیح می دهد، دیگر هیچ کس و هیچ چیزی را نشناسد.

او آگاهانه جهان خاموش درون را برگزیده تا خود را از تمام رنج ها و مصائب و سختی های دنیا راحت و آسوده کند.

با این وجود و با این که دنیایش تغییر کرده ، خودش هنوز آدم است با همه مختصات انسانی.

بی انصافی است که بگوییم، فرد مبتلا به فراموشی، دیگر آدم نیست.

این لامپ سوخته نیز ، هنوز شکل و شمایل یک لامپ سالم را داشت و تا دیروز صحیح و سلامت، کار خود را می کرد ولی حال دیگر نمی خواست یا نمی توانست با کارویژه اصلی خود، یعنی نورافشانی ،آشتی کند.

از کجا معلوم که دلش از چیزی نسوخته، با دنیای پیشین خود قهر نکرده و آگاهانه و از عمد، دنیای خاموش درون را برنگزیده بود؟

من خیلی بی انصاف بودم که این لامپ دلشکسته را آشغال خواندم...

سوسن چراغچی

15 آذر 1396