
کار بنّایی تمام شده بود و حالا نوبت آن بود که ریخت و پاش ها را جمع و جور کنیم و به خانه و زندگی مان سروسامان بدهیم.
کار من شست و شوی وسایل بود از جمله یک کیسه پر از کلید و پریز که بواسطه تعمیرات، از شبکه سیم های برق میان دیوار جدا شده بودند.
این کلید و پریزها را میان سبدی ریختم و مانند ظروف آشپزخانه، یکی یکی شستم.
طفلکی ها کُرک و پرشان ریخته بود! دیگر هیبت سابق را نداشتند. انگار تقدیرشان این شده بود که به دست من آن هم نه روی دیوار بلکه داخل سینک، شسته شوند!
نوبت به یک کلید کولر رسید.
با نگاه به سه دکمه کلید، شستن از یادم رفت و میل به بازی در من بیدار شد.
دکمه ها را چند بار بی هدف فشار دادم.
ناگهان کلید برق اندیشه ام زده شد.
به این فکر کردم این کلید که اکنون مثل یک اسباب بازی به میان دستان من افتاده است، اگر به جایگاه حقیقی خود، یعنی منبع برق متصل بود و من با این انگشتان خیس از آب، دکمه اش را فشار می دادم، چه غوغایی به پا می کرد!
از فکر کردن به عظمت این غوغا، مو بر تنم راست شد.
به یاد اصالت گم شده ی نسل آدمی افتادم.
پس برای همین است که ما ابناء بشر،
چنین زبون و بی اثریم؟؟؟
ما از اصل و مبداء خویش، از آن منبع عظیم قدرت حقیقی خویش، جدا مانده ایم.
ما که این چنین شده ایم بازیچه دست تقدیر بازیگر، اگر به آن سر منشأ نیروی اصیل خود متصل شویم، چه ها که بر سر تقدیر نخواهیم آورد.
اگر روزی انسان، بواقع انسان شود
نه تنها دست خیسِ تقدیر را بلکه دودمانش را به دودِ آتش قدرت الهی خویش، به خاکستر خواهد نشانید.
راست گفته اند که از ماست که بر ماست.
سوسن چراغچی
16 خرداد 1399