
امروز آسمان یک دل نه صد دلِ سیر، گریه کرد.
مثل دختر همسایه ما، وقتی که خیلی کوچک بودم، در کنج غریبی خود نشسته بود و مظلومانه زار می زد.
اشک هایش، بند نمی آمد.
نمی دانم دلش از کجا پر بود اما هرچه او بیشتر اشک می ریخت دل من بیشتر باز می شد.
چه کنم که دل من به دل آسمان بند است...
خیلی کوچک بودم که صدایی از خانه همسایه مرا سخت می ترساند.
انگار چیز مهیبی بود که پوست زمان و هوا را می شکافت و به بیرون شَتَک می زد.
نمی دانستم این چیز ناشناس دلهره آور چیست و طبعا به حکم آدم بودن خویش، از آن چه نمی شناختمش، می ترسیدم.
صدا در ساعت های بخصوصی از روز از خانه همسایه دیوار به دیوارمان بلند می شد و مثل جادوی شومی به خانه ما و درست به دل نازک من نَشت می کرد و آزارم می داد.
روزی یکی از زن های همسایه به مادرم گفت این صدا که برای من به هوهوی باد می مانست، های هایِ گریه ی دختر همسایه مان است که مادرش بتازگی مُرده و لابد هر وقت دلش از داغ بی مادری، غربت و تنهایی، به تنگ می آمد در کنج خانه می نشست و زار می زد.
داغ بر سینه بود که صدای هق هق دختر جوانی را آن طور ترسناک کرده بود...
امروز صدای باران، مرا به یاد دختری انداخت که سالها قبل تک و تنها در خانه بی مادر خویش می نشست و گریه می کرد و من با همه کوچکی و با اینکه هرگز او را ندیدم، دلم برایش سوخت و با او همدل شدم.
راستی امروز دخترِ آسمان دلش از چه چیز گرفته بود که اینچنین های های گریه می کرد؟
سوسن چراغچی
20 فروردین 1397