خیّاط

قربونش برم الهی
تازه فهمیدم خیاط هم هست
از هر انگشتش یک هنر می ریزه
الهی فداش بشم با اون انگشتاش که هزارتاست.


تازگیا فهمیدم اونه که قیچی دستش گرفته همه بندها رو پاره می کنه
خودش می بُره، خودش می دوزه ،

دوباره می شکافه ، دوباره می دوزه

یوقت فکر نکنین دیوونه است ها...نه.
اتفاقا محبوب من خیلی هم عاقله.
خیلی هم حکیمه
خودِ خود حکیم

هر روز یک هنرش رو میشه
هرچند که خودش چیزی نمیگه...
سکوت محض...تو بگو لام تا کام...

اوایل، راهزنی می کرد.
گمراهم می کرد
توی این ظلمت شبونه، توی این مسیر ناآشنا می دیدم گم شدم
آره.
این مال دوره خامی بود. پیش از اینکه پخته بشم.
ولی مابین گم شدنا، میون کوره راههای ترسناک، یهو می دیدم یراه جدید پیش پام سبز شد.

کار، کار خود راهسازش بود.

بعد ها بند بازیش رو شد. وقتی پرت میشدم پایین
منو از میون آسمون و زمین، رو هوا می گرفت که نخورم زمین هزار تیکه بشم.

کولبری هم که هنر اصلیش بوده. میون سنگلاخ و لجنزار و باتلاق زندگی،منو کول می گرفت و راه می برد که روی زمین بیچاره نشم.

یا وسط هول و هراس اقیانوس، لب مرز مرگ و زندگی، منو از کام نهنگ می کشید بیرون پرتم می کرد به ساحل نجات. بیدار می شدم فکر می کردم خودم نجات پیدا کردم. طلبکار عالم و آدم هم بودم که چرا تن و بدنم اینهمه درد می کرد چرا مریض و بیمار بودم...

ولی اون حتی یبار به روم نیاورد که کار، کار خود نجات غریقش بود.بس که بی ادعاست.

بندکشی هم بلده
نه ... بندکشی دیوار منظورم نیست.

همیشه یک بند بسته بود به من. تا می خواستم برم طرف یکی یا راهی یا آرزویی یا هوسی،
یهو منو می کشید عقب.
مثل کش تنبون
ای خدا این چه داستانیه.اگه من می خواستم وقتش نبود.اگه طرف مقابل می خواست و حاضر هم بود ، خواستن و بودن من نبود.
یبار قیف بود،قیر نبود.یبار قیر بود، قیف نبود. یبار ایندوتا بود ولی مامور عذاب ، حاضر نبود.خلاصه که همیشه یک طرف ماجرا لنگ بود. همون قضیه بندکشی بود.
اونقدر می کشید و می کشید که دیگه من خودم خسته میشدم و می کشیدم کنار. حالیم نبود که عقب می نشستم از هوی و هوس...
همه اینا واسه هدایت من بود.چون می دونست خودم که عقلم نمیرسه.ممکنه بیافتم تو هچل کار دست خودم بدم.آخه اون بهتر می دونه که من شیر خام خورده ام.

آره.
خدای من از اولش هم منو واسه خودش می خواست

صیّاد قابلی بود، قلّاب رو اون بود که می کشید.
تا اینکه من هم رفتم طرفش.
شدم طالب نور

حالا هر روز به یک هنرش پی میبرم
همین الانه فهمیدم قیچی باز هم هست.
همون خیاط.
بندهای وابستگیم رو اونه که یکی یکی قیچی می کنه
هر کی و هرچی رو دوست داشتم از زندگیم برداشت.
مثل مهره های شطرنج. من موندم و ...

اول بند رو کشید، بعد پاره کرد، بعد پرتش کرد ، خدا می دونه شاید اونم پرت شد به ساحل نجات...طبیعیه چون اینجا هم چیز گرده...هر کسی یک طرف منشور حق نشسته

حالا هیچ کی و هیچی توی زندگیم نمونده.
تک و تنهام
نیگاه که می کنم میبینم منم و خودش
وه که از این بهتر نمیشه

چه خوبه که معشوق من، هنرمنده

یک هنرمند تمام عیار.

سوسن چراغچی

6 اردیبهشت 1403