خوابگرد

یقینا برای هر کسی پیش آمده است که از فراز یک پرتگاه بلند به عمق دره زیر پای خود نگاه کند.

این حالت یکی از ترسناکترین تجربه های انسان در طول زندگی اوست.

راستی آدمیزاد در این لحظه چه چیز مهیبی را به چشم می بیند که تا این حد می ترسد؟

آیا اساسا این بچه آدم در این لحظه به چیزی فکر می کند ؟
معلوم است که نه. انسان در این لحظه به هیچ چیز فکر نمی کند بلکه در خلاء بی فکری است که دچار هول و هراسی عمیق می شود.

در این لحظه هرقدر عمق دره بیشتر باشد، ژرفای ترس و وحشت انسان هم بیشتر است.
اما به نظر نمی رسد این بی فکری، نوعی نا آگاهی باشد بلکه در واقع، خوداگاهی ای است که در این لحظه ناب، به سراغ انسان آمده است.

گویی انسان برای یک لحظه از خواب غفلت بیدار می شود و همه واقعیت های زندگی خود را یکجا مشاهده می کند. واقعیت های ترسناکی که خود ساخته ، زندگی او را تبدیل به یک دره عمیق کرده و اکنون و در این لحظه، انسان دقیقا لب پرتگاه ایستاده است.

مانند خوابگردی که در حال خواب، به راه افتاده و تا لبه پرتگاهی رفته و همانجا ایست کرده است. و درست در همین لحظه از خواب بیدار می شود و واقعیت مهیب را پیش چشمانش، زنده و حاضر می بیند. تا یک لحظه پیش ، وقتی به خواب رفته بود، که جایش امن بود! حال این چه حال و وضعیت شومی است که مقابلش ایستاده است. آن بستر گرم و نرم، آن عادتکده امن و ایمن، کجا و این پرتگاه عمیق و هول انگیز کجا.

این یعنی خودِ خوداگاهی. خودِ شعور انسانی که آدمیزاد غافل به عمد، این شعور بالغ را با دو دست خودش می گیرد و در هزارتوی وجودش پنهان می کندو اجازه می دهد تا این شعور بینوا ، این گوی نورانی ، در کنج تاریک این پستو تنها و غریب و بی اثر بماند،

آنگاه خود به خواب می رود تا لحظه ای که یک تلنگر ، او را بیدار می کند.

تو گویی، در لحظه مواجهه ناگهانی با حقیقت ، گوی نورانی برای یک لحظه از پستوی درون آدمی بیرون می غلتد.

و اینجاست که انسان می ترسد اما نه از هیبت نورانی شعور و آگاهی بلکه از مشاهده عمق فاجعه ای که خود برای خود آفریده است.

به چشم خودش می بیند که در این چند دقیقه عمر، چاله نه، اصلا چاه هم نه، چه درّه ای برای خودش کَنده است. هر بار عمیقتر و عمیقتر.

ترس از جنون نیز همین طور است.

ما در واقع زمانی احساس ترس می کنیم که به آگاهی رسیده باشیم.

آگاهی از فجایعی که بر سر زندگی خود آورده ایم و ترس از اینکه فرصت اصلاح کارها را از ما بگیرند یا فرصت برای همیشه تمام شده باشد. ترس از این که خیلی دیر شده باشد.

انسان بالذات اصلاح طلب است.

منتهی اگر اصلاح نمی کند و به تعبیر قران اعمال صالحی انجام نمی دهد، نه به این دلیل است که در فطرت خویش، اعتقادی به درستی آن ندارد بلکه بیشتر از این روست که خود را به خواب زده است زیرا می پندارد که همیشه و یا هنوز فرصت برای اصلاحات هست.

این کم کاری از تنبلی است یا فریب شیطان؟

آیا اساسا ابلیس وجود دارد؟
نمی دانم...پیش چشمم تاریک است.

باید سری به پستو بزنم.

سوسن چراغچی

زمستان 1394