
ساززَن، عاشق ساز خود بود.
انگار همه ی عشق و امید او یک جا در این سه تار جمع شده بود؛
ساز همدمش بود و هم، زبان گویای روح و روانش.
هر گاه سازِ دنیا با سازِ دلش ناساز می شد، یا هر وقت کسی حرف دلش را نمی شنید، زبانش را نمی فهمید،
دلش هوای سازش را می کرد،
خودش سکوت می کرد و نطق سازش باز می شد،
گوشه ای می نشست، سه تار را در آغوش می گرفت و برای خودش ساز می زد،
از زبان او با دنیا حرف می زد.
گاهی هم هر دو با هم دم می گرفتند، یکی نوای موسیقی سر می داد و دیگری آواز می خواند.
دنیا بیش تر وقت ها، با آدم های اهل دل، ناکوک است.
از این روی این دو بیش تر اوقات با هم بودند.
خلاصه این که ساز، پرِ پرواز ساززن بود.
ولی حالا دیگر سه تارش را نداشت.
یک بار که جانش از تنگ چشمی دنیا به لب رسید از سر دلتنگی، سه تارش را، سنگ صبورش را، به زمین کوفت.
صدای ناله ی ساز در میان هوا چرخید و در گوشش پیچید.
انگار می خواست به او بگوید: آخ...، همدمم، تو هم؟؟؟
سه تار مرد ساززن چند تکه شد و سیم هایش پاره شدند. سنگ صبور مرد، درست پیش چشم خودش مُرد.
با شکستن ساز، ساززن، لال و ناسازگار شد.
با همه دنیا لج کرد و در لاکی از قهر و رنجش و سکوت فرو رفت...
دیگر آن ساززن نشد که پیش تر بود.
ساززنی که به دست خودش سازش را می شکند، خانه روحش ویرانه شده...
بیچاره خانه خراب است...
رفیق همراه
دو سال بود که تلفن همراه من، همدمم شده بود.
مانند سه تار برای ساززن شده بود.
هر وقت دلم رفیق راه می شد، گوشی ام را به دست می گرفتم و با آن حرف های مگو را می نوشتم...
در گوشه ی تنهایی خود، ساز دلم را می زدم و گاهی با سوزَش گریه می کردم.
برخلاف ساز و ساززن،
ما دو نفر هیچ صدایی نداشتیم.
مثل کر و لال ها با ایما و اشاره با هم حرف می زدیم.
با هم نجواهای شبانه داشتیم.
ولی دو سه بار از روی دلتنگی به سر او زدم.
همه عقده و ناکامی خود را سر او خالی کردم.
بار اول رنگِ رُخش پرید و بار دوم، دلش شکست...
صفحه اش، تیره و تار شد و دیگر آنی نشد که بود.
اما از او همراه تر و دلسوز تر هیچ کس، در زندگی با من نبوده
و من... منِ بی معرفت... اورا ، همدم و همدلم را...
رفیق همراهم را شکستم.
سوسن چراغچی
28 خرداد 1397