دختر سانتی مانتال با طمطراق آمد و کمی جلوتر ، پشت به مسافران ایستگاه مترو به انتظار قطار ایستاد.
در راه رفتنش چیزی به اسم ظرافت دخترانه یا زنانه دیده نمی شد.
با آن چسب روی بینی، دهان باز و رژ لب ماسیده روی لب هایش و با آن نگاه وق زده اش، نه تنها زیبا و ملیح به نظر نمی رسید بلکه خیلی هم توی ذوق می زد.
شلوارش کوتاه و ساق پاهای کلفت و گندمی رنگش، نمایان بود.
کمی بالاتر از مچ پا یک تصویر سیاهِ نامعلوم، عکس برگردان شده بود!
با دیدن این تَتو یا به قول قدیمی ها خالکوبی سیاه رنگ بیشتر توی ذوقم خورد.
فکر کردم این دختر از آن آدم های مُد روزی است که در لایه های رویی شعور انسانی خود جا مانده اند.
ولی خیلی زود به نظرم رسید نگاه دیگران برای او اهمیت دارد.
هرچه باشد او برای آن خال کوبی وقت گذاشته، درد کشیده و هزینه کرده تا توسط همین دیگرانی که به آن ها پشت می کند، دیده شود.
اگر خالکوبی برای خودش بود که پنهانش می کرد و خودش بتنهایی نگاهش می کرد!
بنابراین در همین کارِ سطحی هم، درصدی از فکر و احساس مسئولیت نسبت به دیگران وجود داشت.
از این اندیشه، نگاهم نسبت به او تغییر کرد و حالم بهتر شد.
سوسن چراغچی
بیستم مرداد 1398
