چه ساده اتفاق افتاد.
وقتی زنده بودم از مرگ می ترسیدم.
اصلا سنگ زیرین همه ترس ها، غم ها، ناکامی ها و شکست ها، بنیان همه نامرادی ها و تلخ کامی ها ...
و خلاصه بگویم پایه ی همه اشتباه ها و خطاها و گناهانم، اساس خوب زندگی نکردنم در دنیا، همین ترس از مردن بود.
ترس تلخی که از کودکی، درست از زمانی که شیرینی زندگی را درک کردم، در جانم رخنه کرد، به سرداب ذهن تاریکم خزید و آنجا لایه لایه رسوب کرد و آنقدر زیاد شد که بخشی از وجودم شد.
این ترس ساده و ابتدایی، شالوده تمام تفکرات و اوهام و پندارهایم را شکل داد.
ترس از مرگ که بطوری خودخواسته، راه گریزی از خودِ مرگ بود، مسیر مستقیم حرکت در زندگی را گاه و بیگاه به بیراهه کشاند و یا نقطه چینَش کرد.
گاهی به راه راست رفتم ...
و دوباره ترسیدم، کم آوردم و به خاکی زدم...
دوباره هدایت شدم و به راست برگشتم...
مبنای بی ایمانی من در عین ایمان، همین ترس از مردن بود...
ولی حال که مرده ام و به چشم خود دیدم که مرگ هرگز ترسناک نبود،
احساس خُسران عظیمی می کنم.
زندگی شیرین بود ولی مرگ از آن هم شیرین تر بود. بی جهت زندگی را به خود زهر کردم.
چقدر ساده و آسان، چقدر مفت و مسلم، سهم و جیره گرانقدری را که برایم مقرر کرده بودند، فرصت یکبار خوب زندگی کردن را باختممم.
یوم الحسرت که می گویند همین حال و روزِ اکنون من است...
سوسن چراغچی
14 بهمن 1396
وَ أَنذِرْهُمْ يَوْمَ الحَْسْرَةِ إِذْ قُضىَِ الْأَمْرُ وَ هُمْ فىِ غَفْلَةٍ وَ هُمْ لَا يُؤْمِنُون.
آنان را از روز ندامت بترسان، آن دم كه كار بگذرد و آنها بی‌خبر مانند و باور ندارند. سوره مریم، آیه ۳۹.
