جیک... جیک

امروز تنها در خانه سرگرم آشپزی بودم و در کنار آن به کارهای ریز ریز آشپزخانه رسیدگی می کردم.

زندگی سطحی و عادی

و لحظه ها

ثابت و صامت بودند.

نه احساس شاعرانه ای بود که تنور دل را گرم کند نه اندیشه ای تا در آسمان خیال بال بال بزند.

در این حال و هوای تهی،

یک باره صدای ریز و ظریفی مرا از بی خیالی محض بیرون کشید.

فکر کردم جوجه گنجشکی بود که در آشپزخانه گیرافتاده ، نرم و نازک آه می کشید و

جیک... جیک... می کرد.

به سمت پنجره رفتم تا ببینم این وقت غروب، جوجه کجاست؟!

دوباره صدا آمد اما نه از سمت پنجره بلکه از همان حوالی، از درون آشپزخانه ساکت و سنگین خودمان...

زودپز بود که مثل جوجه پرنده ای در یک صبح سرد و زنده پاییزی،

به شوق زندگی نفس می کشید و

نرم و نازک صدا می کرد:

جیک... جیک...

سوسن چراغچی

1 خرداد 1398