جوجه

وقتی جوجه سر از تخم بیرون آورده و چشم به دنیای جدید باز می کند، هر موجودی را که کنار خود ببیند، هم‌او را بعنوان مادر خود می شناسد و به طور غریزی به او وابسته و دلبسته می شود.

بطور طبیعی، این مادر اصلی جوجه است که هنگام تولد، کنار فرزند نورسیده حضور دارد تا به حکم غریزه او را تیمار کند، غذا بدهد و بزرگش کند و دست آخر رسالت مادری را کامل کرده و به او پرواز بیاموزد تا به دنبال زندگی جدید خود برود.

اما گاهی هم اتفاق می افتد که به جای مادر طبیعی، پرنده دیگری در صحنه تولد حاضر است.

کوکو از روی عادت، یا کسی چه می داند شاید از روی حکمت غریزی! تخم خود را بطور پنهانی در آشیانه پرنده دیگری رها می کند تا همه زحمات نگهداری آن به عهده پرنده ای دیگر باشد! در این صورت نیز جوجه هنگام تولد، مادرناتنی را بعنوان مادر طبیعی خود شناخته، بوسیله او تغذیه شده و پرواز می آموزد.

اما عجیب تر آن است که گاه پیش می آید حیوان دیگری بجز یک پرنده یا حتی انسان در آن لحظه باشکوه کنار تازه رسیده حضور دارد که در اینجا هم جوجه به جای آن که غریبی کند، به تصور این که این غریبه مادرش است دلبسته او شده و دنباله رو او می شود و هرگز در عمر خویش نخواهد دانست که مادر اصلی اش این نبوده که هنگام تولد به چشم خود دیده است...

.......

امروز به این فکر می کردم چرا ما آدم ها اینقدر از مرگ می ترسیم. چرا تا این حد نسبت به مرگ، که درست به میزان تولد ما طبیعی و حقیقی است، غریبی می کنیم؟

ناخوداگاه به یاد لحظه تولد جوجه در حضور مادر طبیعی یا مادر ناتنی اش افتادم.

فکر کردم ما زندگی را دوست داریم زیرا هنگامی که نوزاد بوده و چشم به روی دنیای جدید باز کرده ایم اولین چیزی که نشان مان داده اند همین زندگی بوده است. زندگی اولین حقیقتی است که هنگام تولد آموخته ایم. از این روی همچون مادر خویش بدان اعتماد کرده ایم.

اما از کجا معلوم؟

شاید مادر طبیعی ما زندگی نیست بلکه مرگ است که ما را به آشیانه ی مادرناتنی مان انداخته و خود به سایه خزیده است.

شاید مرگ نیز درست مثل پرنده ای که تخم خود را در آشیانه دیگری می گذارد، منتظر است تا زندگی، فرزند او را تیمار کند، بزرگ کند و به ثمر برساند و به او چیزها بیاموزد. دست آخر نیز پرواز یادش بدهد و هنگامی که رسالت مادر ناتنی، زندگی مادی این دنیا، به آخر رسید، مادر حقیقی ،مرگ، از نهان‌گاه بیرون بیاید دست فرزند خود را بگیرد و با خود به جایی بهتر ببرد.

ما را به زندگی نیاورده اند که همچون جوجه ای پابند زمین باقی بمانیم.

بلکه آمده ایم تا در همین قفس تنگ دنیا پرواز بیاموزیم و هر زمان که آموختیم، مادر راستین ما، مرگ، از راه

برسد و ما را با خود ببرد...

پرواز، رسالت غایی ما انسانهاست.

سوسن چراغچی

28 شهریور 1397