
قاشق چای خوری را در ظرف شکر فرو بردم تا چای را شیرین کنم.
قاشق دوم را که پر کردم نگاهم روی بلورهای ریز شکر، ثابت ماند.
چه درخشش دلفریبی داشتند و چقدر نرم و ظریف سُر می خوردند و از قاشق بیرون می ریختند.
چه فراوان و چه ساده و در دسترس بودند.
با این حال امکان نداشت که آن ها را مثل همه چیزهای خوب و قشنگ دنیا در اختیار گرفت بلکه تنها می شد نگاهشان کرد، از آن ها بهره و عبرت گرفت و
رهایشان کرد.
چیزهای زیبای این جهان به دست گرفتنی و برای خود داشتنی نیستند.
زیرا اساسا جهان، برای به دست آوردن آفریده نشده است.
من از دانه های ریز شکر آموختم که جهان را می توان نگریست و چشید ولی تلاش برای داشتن آن بیهوده است.
زیرا اساسا جهان داشتنی نیست.
فقط برای آدمی، نگاه کردنیست. آن هم برای دمی ، بقدری که بتوانی لذتی ببری و از آن گذر کنی.
وقتی بکوشی چیزی را داشته باشی آن وقت است که به دام حرص و آز گرفتار شده ای و اینگونه پابند جهانی شده ای که نگاه داشتنی نیست بلکه تنها نگاه کردنیست.
من امروز از شکر چیزهای خوبی آموختم...
بی دلیل نیست خداوند فرموده:
انسان باید به خوراک خود نگاه ( و اندیشه ) کند.*
سوسن چراغچی
4 خرداد 1398
*فلینظرالانسان الی طعامه
سوره عبس، آیه 24