
امشب حکم را ابلاغ کردند.
اکنون دیگر متهم نیستم بلکه با صدور و ابلاغ حکم، مجرمی هستم که باید مجازات شوم.
طبق حکم، من چند جرم و خلاف بزرگ را مرتکب شده ام.
اولین آنها کلاه برداری است.
مطابق قانون،کلاهبرداری ،فریب دادن غیر به قصد کسب منفعت مادی است اما من در این کلاه برداری، هیچ نفع مادی بدست نیاورده ام بلکه برعکس، در این راه زیان های بسیاری هم متحمل شده ام. خسارت مادی فراوان و معنوی تا دلت بخواهد.
اما در عوضِ همه اینها یک نفع معنوی عالی بدست آورده ام که به همه دنیا می ارزد و این در قانون نانوشته من، ملاک صحت کلاهبرداری است.
دومین جرم،خیانت در امانت است.مالی را به رسم امانت به من سپردند تا بدرستی نگه دارم اما از آن به نفع خود سوء استفاده کردم.در این جرم بر خلاف آن دیگری، فریب بعنوان عنصر روانی فعل مجرمانه، چندان ملاک صحت خیانت در امانت نیست.بلکه استفاده عامدانه از امانت متعلق به غیر بنفع خود، ملاک تحقق آن است.
در میان سبد جرایم من ، سرقت هم دیده می شود.
بارها و بارها از او دزدی کردم.دارو ندارش را : دلش را به تاراج بردم و پنداشتم خود او هرگز متوجه این سرقت نشد .
ولی بدترین کاری که انجام دادم ، گناهی است که در هیچ یک از قوانین موجود ، جرم شناخته نمی شود.
دلبری...
من برای او دلبری کردم و از این رهگذر ،دل و نگاهش را دزدیدم.این دلبری،خود نوعی دروغ گویی است.پس دروغ هم به او گفتم. هرچند که این روز روزگار، دروغ گویی هم مصداق بارز جرم نیست.
همه اینها شرح جرائم من در حکم است.
اما مجازات چیست؟
مرا محکوم کرده اند به اقرار و اعتراف. مجازاتی که بر خلاف مجازات های واقعی، باید به دست خودم انجام شود.
باید نزد او اعتراف کنم.
اعتراف نزد کسی که دوستش دارم یا خیلی بیشتر،عاشقش هستم، کار بسیار سختی است.
چگونه به او بگویم با فریب و دلبری و دروغ،سرش را کلاه گذاشتم.قلبش را از آن خود کردم.
نگاهش را دزدیدم و از امانت احساس پاکش، به نفع خود استفاده، یا سوء استفاده کردم.
جرم،سنگین است و مجازات سنگین تر.مجازاتی که انجام ندادنش،مکافاتی بمراتب سنگین تر دارد.
اگر اقرار و اعتراف نکنم باید پاسخ وجدانم را هم بدهم.
خدایا کمکم کن.اگر حکم را اجرا کنم از دست عذاب وجدان خلاص می شوم اما او را از دست می دهم.
خدایا...چه دوراهی نفس گیری است.
حقوق دانان،خیلی یواشکی می گویند هر قانونی،یک مفرّ از قانون دارد؛ راهی برای اجرائی نکردن آن، که دور زدن قانون هم گفته می شود.
آیا برای من نیز راه گریزی هست؟
یک دوربرگردان؟
یا حتی عامل مخفّفه ای ؟ دلیلی محکمه پسند که مجازاتم را سبک تر بکند.
مثلا چون او را دوست داشتم دست به این جنایت ها علیه او زدم.
به گمانم این عشق،خود دلیل موجهه ای برای انجام جرم است.
اصلا از کجا معلوم؟
شاید او نیز همین جرایم را در حق من مرتکب شده باشد.
خدای مهربانم.
تو در این پرونده، هم وکیل من هستی و هم قاضی.
دستم به دامنت.
می خواهم از رای بدوی، نزد تو به شرح ذیل فرجام خواهی کنم:
می توانیم از حق خود بگذریم،صلح کنیم و دوباره عاشق هم باشیم؟
ای تنها دادگری که حال دلم را می فهمی.
منتظر رای نهایی تو می مانم.
باشد که تو نیز مرا ببخشایی و بگذاری او هم مرا ببخشد.
سوسن چراغچی
4 تیر 1397