
چه نگاهی داشت ...
چشم هایش چه برقی، چه شوری، چه عمقی داشت...
این نخستین بار بود که یک آدم، به چشم های من نگاه می کرد.
نگاه که نه... اصلا با نگاهش با من حرف زد...
با من که تشنه نگاه آدم هام...
او فقط و فقط به خاطر خودم به من نزدیک شد و چشم در چشمم دوخت.
مرا آدم حساب کرد مثل بقیه آدمها... مثل خودش.
زن بود؟ یا مرد بود؟
نفهمیدم. اصلا چه فرق می کند؟ من فقط چشم هایش را دیدم و محو جذبه نگاهش شدم.
این لحظه چه حال خوشی داشتم...
فکرش را بکن... چه حالی دارد که یک عمر چشم داشته باشی و برای اولین بار در عمرت چیزی را ببینی آن هم نه هر چیزی، بلکه نگاهی.
آن هم چه نگاهییییی...
مثل اینکه عمری، حواسی داشته باشی اما برای اولین بار چیزی را حس کنی، با دست لمسش کنی، ببویی، بشنوی... شیرینی اش، شوری اش را بچشی...
مثل این که یک عمر دهان داشته باشی و حرفی نزنی. نه این که نتوانی بلکه در میان این همه آدم که می آیند و می روند، کسی نباشد که بخواهد که تو حرفی بزنی...
مثل این که یک عمر آرزویش را داشته باشی و تازه بفهمی که تو هم آدمی...
تنها با یک نگاه ه ه
ای خدای من چه نگاهی داشت...
از آن لحظه دیگر تاب خودم را هم ندارم. کاش بال در آورم و از این تن مصنوعی بکَنم، پرواز کنم.
کاش پاهایم جان بگیرند تا از اینجا بروم به هر جا که این جا نباشد.
جایی بروم که این کنج دلگیر که همه چیز بوی خاک غریبی می دهد، نباشد.
بر خلاف آن چه آدم ها فکر می کنند، کار من کم از کار مترسک نیست.
هرگز یادم نداده اند هیچ بنی بشری را بترسانم اما در عوض، کار شب و روز من شده است فریب دادن مردم،
تا آن ها را به سمت خود بکشانم، تا بیایند به سمت این ویترین تمیز، لباسی را که تنم کرده اند ببینند و بپسندند و بروند داخل و بخرند و بخرند و باز بخرند...
دیگر از این کار تکراری خسته شده ام.
دلم یک روند تازه، غیر تکراری می خواهد...
دلم عشق می خواهد.
دلم نگاه می خواهد،
چشم در چشم، حتی با تردید، حتی با تعجب، حتی با نفرت...
آخ نه...دیگر نه.
دلم همان یک نگاه را می خواهد...همان نگاه...
او تنها کسی بود که به چشم هایم نگاه کرد.
انگار که می خواست دهان باز کنم و حرفی بزنم.
یک یا چند ثانیه ایستاد و محو چشم هایم شد و بعد رفت.
زرق و برق لباسم، چشمش را نگرفت، بلکه چشم مات بی نورم، نگاهش را گرفت.
او رفت اما با رفتنش همه چیز تغییر کرد.
انگار شیشه ویترین عادت من ترک خورد... برای همیشه شکست...
پایم هنوز بی جان است ولی دیگر دل من تاب ماندن در این جا را ندارد.
دیگر نمی خواهم مانکن باشم...
سوسن چراغچی
11 خرداد 1397