پریشب که بیمار روی تخت افتاده بودم،
به خدا فکر می کردم و به این که خدا خدای آدم های تنهاست.
اتفاقا وقتی که تو تنهایی،
به یادت می افتد که او را صدا بزنی و در این زمان، تنها یاورِ تو خودِ خودِ اوست.
یادم آمد که در قرآن، حکایت ها و نشانه هایی هست از آن بندگان خدایی که در سخت ترین و مهیب ترین صورت تنهایی، فقط و فقط خدا کنار آن ها بود...
آیا در این دنیای بزرگ، جایی خالی تر و مخوف تر از شکم ماهی وجود دارد؟
یونس پیامبر در شکم نهنگ، به خدا فکر می کرد و خدا نیز در کنارش بود.
و تازه خدا با او قهر بود که آنجا کنارش بود!
عمق چاه چطور؟
آیا می توان برای یک کودک، جایی ترسناک تر از یک چاه عمیق و تاریک در دل شب تصور کرد؟
خدا تَه چاه، کنار یوسف کوچک بود.
موسای نوزاد، درون صندوق روی آب را چه می گویی؟
آیا از این ترسناک تر برای هر مادری قابل تصور هست که طفل نوزادش، به جای این که در آغوش امن او باشد، یکّه و تنها روی امواج دریای خروشان، به سوی سرنوشتی نامعلوم، شناور باشد؟
خدای من...
چقدر یک زن باید دریا دل باشد که همچون مادر موسا در چنین حالتی، دور از فرزندِ افتاده بر آب، تاب بیاورد و حتی دم هم نزند.
و تازه همین ایمان را هم از خدا داشت وگرنه راز دل برون می داد و کار کودکش زار می شد.
و بیابان ؟ برای مادری که بچه اش پیش چشمش از تشنگی له له می زند.خودشان دو تایی تک و تنها در دل کویر. زن، بچه اش را بگذارد، دلش را هم ، خودش با هول و هروله، نفس نفس زنان، از این کوه تا آن کوه، به جستجوی آب بدود، و خدا نیز همچون مربی، قدم به قدم با او بدود!
مهم این است که دل و جان زن به ایمان، ورزیده شود وگرنه آب که به لطف و رحمت خدا پیش تر، زیر پای کودک جاری شده بود!
اصلا از همه این ها که بگذریم،
مریم را چه می گویی که موقع زایمان هیچ کس را کنار خود نداشت.
برای زن، کاری سخت تر از زایمان متصور هست؟؟؟؟
و ترسناک تر از آن، زایمان در حالی که هیچ کس کنار او نیست.
ترس از تنهایی از خود این کار ترسناک تر است.
در این کار سخت، مریم دوشیزه ی پاکدل، تک و تنها بود.
چه بهتر که به جای هر محرم و نامحرمی ، در آن ساعت روحانی، تنها خدا بالای سرش بود.
وقتی خودش بتنهایی فرزند را به دنیا آورد بالای سر خود را نگاه کرد و درخت خرما را دید که خدا برایش آنجا گذاشته بود و زیر پایش چشمه آبی تا بخورد و بنوشد و جان بگیرد و به نوزادش شیر دهد.
و امان از یتیمی...
پدر و مادر، دو فرشته ی همراهند ، دو دست یاری خدا برای هر آدمی در اوج ناتوانی او، هنگام کودکی.
تصور کن،
کودکی ناتوان باشی و پدر و مادر هم از دست داده باشی،
یتیم شده باشی،
در این حال، سینه ات از کویر هم ، کوییییییر تر می شود.
کودک یتیم، به تمام معنا تنهاست.
خدای رحمان و رحیم،
خودش تیمار دارِ محمدِ یتیم در دل کویر شد.
در آغوش خود پناهش داد.
خدا در تنهایی انسان هاست که خدایی اش را نشان می دهد.
این رسم خداست.
سوسن چراغچی
1 بهمن 1397.نیمه شب.
