
دیروز خودم را در آیینه دیدم و سخت ترسیدم
چه تصویر هولناکی بود...بر خلاف آنچه دیگران از من می شناسند
همچون تصویر دوریان گری
افسوس که واقعیت ندارد و من آنچنان که همه می پندارند، زیبا نیستم...
داشتم از پله ها پایین میرفتم
همزمان با من،
از روبرو،
زن همسایه بالا می آمد.
سرم پایین بود و غرق در خود بودم.
تنها دوسه پله بین ما دونفر فاصله بود.
اول او شروع کرد
به دیوار راه پله چسبیده بود و نمی خواست کنار برود.
تا مرا دید جای خود را سفت نگه داشت...
این موقعیت ناب را برای خودش می خواست!
ای بینوا آدمی...
همیشه عاشق زمین بوده
زمین ها را برای خود جمع کرده
دست آخر هم که وقت رفتنش برسد
یک گوشه بی مقدار از آن همه زمین، تنها به قد خودش، چالش می کنند...
در حقیقت ما آدمیان، زمین خوار نیستیم،
این زمین است که خورنده ماست...
آن زن نیز چنان به آن یک تکه خرد و بی مقدار زمین چسبیده بود که انگار سند آنجا را به نام او زده اند!
تصادفا من نیز نزدیک دیوار بودم...
ولی دکمه آغاز را او زد...
نمی خواست کنار برود.
به چشم برهم زدنی، نفس خوابیده، بیدار شد،
همچون هیولا سر از گریبان براورد، گردن کشید و بالا آمد
و
چون غول چراغ جادو همه آسمان وجود را در چنبره خود گرفت.
درست در همین لحظه به قیافه زن روبرو نگاه کردم.
صورتش،سرد و بیروح بود،
سفید و مات مثل روح.
هیچ نشانه ای از عشق در آن چشمهای سرد نبود.
سرش را به عناد پایین انداخته و مثل بچه ای که لج کرده،
به موقعیت شاه انگارانه خویش، چسبید و به راهش ادامه داد
نمیخواست مرا ببیند.
از دید او تنها سد بیمقداری بودم که باید از سر راه او کنار می رفت.
انتظار داشت کنار بروم.
حالا که اینطور است من نیز لج کردم و راه ندادم!
جای خودم را نزدیک دیوار راهرو، همان یک تکه خرد زمین، سفت نگه داشتم!
با اینکه مرا نگاه نمی کرد ولی از این که به او راه ندادم، جا خورد.
ولی کم نیاورد...از آن راه باریکه رد شد.
با اینکه کیفم به هیکل بزرگش خورد، اما باز مرا ندید
با سری پایین افتاده،
مغرورتر از آن بود که ببیند...
من اما دیدم که چیزی درونش تکان خورد.
در آیینه شکسته او دیدم، تکانه نفسش را...
چه اهمیتی داشت؟
شکست که شکست...
پایین رفتم و از در بیرون زدم.
پایم که به کوچه رسید، دلم آشوب شد.
حالا دیگر نه زمین را داشتم نه آن احساس فتح و برتری را
غول هم که دوباره سر به لاک خود فرو برده بود.
خدایا ...
چقدر از تماشای آن هیولا در آیینه قلب شکسته خویش،
حالم بد بود...
سوسن چراغچی
29 آبان 1403
