تسبیح

تسبیح به دست گرفته و ذکر می گفتم:

یا غفور... یا شکور... یا رحمن... یا رحیم ...یا لطیف... یا ودود...

یا سمیع... یا بصیر...

یا قاضی الحاجات ...

یا رزاق...

یا ستارالعیوب...

یا غفارالذنوب...

هرچه صفت خدای بزرگ به نظر تَنگم رسید به زبان آوردم

ولی هنوز چند مهره از تسبیح باقی مانده بود و ذکر دیگری به ذهنم نمی رسید...

ناخوداگاه به زبان پارسی خودم گفتم:

ای خدای مهربان خودم...

ای خدای همزبان خودم...

ای خدای...

حس شیرین مناجات در قلبم شکفت،

لبخند به لبم آمد.

احساس کردم خدا همان نزدیکی است...

میان دست های خودم...

بین همان چند مهره باقیمانده...

سوسن چراغچی

17 مهر 1397