همه تن و بدنم درد می کنه.
ای پدر هرچی عادت و اعتیاده بسوزه.
اولش کجا و این روزهای نکبت و سیاه کجا.
کی فکرش رو می کرد اینقدر خوار و خفیف بشم. اینقدر ستم بکشم.
بدبخت ترین و فلک زده ترین آدم دنیا من هستم. با این وجود هیچ کس هم دلش به حال آدمی مثل من نمی سوزه. فقط نفرت و لعن و نفرین نثارم میشه.
با سر افتادم ته چاه.
نه کسی دستم رو می گیره نه خودم توان و عرضه دارم که از این چاه ذلت خودم رو بکشم بیرون.
ای وای... خدا... چقدر تنم درد می کنه.
تا مغز استخونهام تیر می کشه.
دلم خوش بود دارم ترک می کنم ولی فکر نکنم طاقت بیارم.
ای خدا دیگه اشکی به چشم ندارم.
دیگه گریه هم از من فرار می کنه.
دیگه سایه ای هم ندارم که بهش پناه ببرم... مچاله بشم خودم رو جمع کنم زیرش.
ای لعنت بر روزی که معتاد شدم. ای لعنت بر رفیق نابابی که فریبم داد.
دام اعتیاد رو برام پهن کرد.
نمی دونم از کدوم جهنّم دره ای سبز شد سر راه من...
من...
من که داشتم راه خودم رو می رفتم.
نمی دونم خبر داشت من خاک بر سر چقدر نقطه ضعف دارم؟ کمبود و کاستی دارم؟
از همون در وارد شد. از همون جایی که ضعف داشتم و دارم.
با مهر و محبت از درِ بی محبتی وارد شد. هوار شد سر زندگی منِ توسری خور و بدبخت.
فریبم داد... فریب خوردم.
اولش چقدر خوب بود.
پنج روز اول روی هوا بودم. مَنگ و سرخوش. ده روز بعدش خوشبخت ترین آدم دنیا.
ولی سر جمع شادی هام بیست روز بیشتر نشد.
بعدش درد و رنج و غم و محنت شروع شد.
غصه پشت غصه.
پشت در پشت غم و رنج.
هر روز بیشتر از دیروز.
هر روز سخت تر از دیروز.
نامرد به خودش وابسته ام کرد. یک روز مواد رسوند و روز دیگه اش نه.
من بیچاره از اینجا مونده و از همه جا رونده را درگیر خودش کرد.
چقدر عذابم داد. یک روز اومد ده روز نیومد.
لامصّب اونقدر موادش خالص بود که حتی نتونستم ازش دل بکنم برم سراغ یکی دیگه.
کارش رو خوب بلد بود.
می دونستم خاک برسر شدم.
خوار و حقیرش شدم ولی نمی شد از دستش فرار کنم.
هر بار خواستم ازش دل بکَنم یا کلا ترک کنم یا برم توی دامن یک ساقی دیگه، درست روز دهم سروکله اش پیدا میشد. دوباره از همون درِ باز می اومد داخل. دوباره معتادش می شدم.
خیر نبینه الهی...
حالا هم که دوباره و صدباره سر غیرت اومدم ترک کنم راحت بشم از این وابستگی، این درد راحتم نمی گذاره.
دارم تاوان پس می دهم تاوان بی فکری، تاوان دل دادن و دل نبریدن به کسی و چیزی که نمی شناختم و بهش اعتماد کردم.
بهش عادت کردم.
بهش معتاد شدم.
الان میون این همه درد با اینکه فاصله ای ندارم تا رهایی، شیطون امانم رو بریده با وسوسه هاش که برگردم برم توی دامن اون نامرد. دار و ندارم رو، دل و روحم رو، تاراج کرد. همین که بی چیز و ندار شدم ولم کرد.
من بازنده ام.
بازنده...
هر چی داشتم و نداشتم رو در پای این اعتیاد از دست دادم.
دارم از درد و بیقراری می سوزم.
تمام وجودم رو سمّ پر کرده.
یعنی میشه پاک بشم و رها بشم؟
من می خوام رها و پاک بشم...
دارم هذیون میگم با خودم؟
ولی انگار این هذیون نیست... یک جریان آگاهیه.
چیزی مثل هوای تازه است. تازه چشمم داره بینا میشه. عقلم میاد سرجاش.
تازه دارم می فهمم که در تمام این مدت من عاشق نبوده ام...
بلکه معتاد بوده ام.
عادت و اعتیاد کور داشته ام به یک آدم بی مرام بی معرفت و اسمش رو گذاشته بودم عشق.
یک عشق به ظاهر دو طرفه ولی در اصل یک عادت یک طرفه به خودسوزی و خود شکنی برای دیگری ای که قدر نشناسه و فریبکار.
برای من، عشق یک عادت کشنده بود. یک اعتیاد وحشتناک و سوزنده .
عشق برای من سمّ بود. سمّی که خونم رو آلوده کرد.
بخاطرش خیلی چیزها را از دست دادم و شدم یک مفلس واقعی.
یک مفلس بی پناه و بی کس.
تنها ترین تنهای عالم.
خدایا همه بنده هات رو از عادتِ به عشق نجات بده.
سوسن چراغچی
بهار 1395
