ترسها

پدر و پسری در ردیف صندلی روبرو نشسته بودند و خیلی دوستانه با هم حرف می زدند.

فاصله سنی آن ها بیشتر از حد معمول به نظر می رسید.

پسر به سن دبستان بود و پدر با این که نسبتا جوان بود، صورت تکیده ای داشت. شاید به سبب رنج های زندگی بود که خطوط چهره اش اینچنین در هم آشفته بود.
با این وجود، گفتگوی صمیمانه با پسر ، گواهی بر دل جوانش بود و البته نمایش باشکوهی از درایت و قدرت پدرانه او .

از حالات چهره مرد خیلی خوب می شد فهمید که برای این دوستی بی بدیل پدر و پسری، هدف و برنامه داشت و نه از روی بی خیالی و سرخوشی، بلکه با درایت و هوشمندی با پسر کوچکش می گفت و می خندید. هرجا لازم بود سکوت می کرد و هرگاه ضرورت داشت چیزی می گفت و یا سخنان فرزند را تایید می کرد.

صدای آن دو در هیاهوی مترو گم بود و بجز تک و توک کلمات بریده و نا مفهوم، چیزی از سخنان شان به گوش نمی رسید.
اما یک جمله کامل را از پسر شنیدم که با قاطعیت گفت: «من می خوام فقط با ترسها بازی کنم»

از شنیدن این حرف، تکان خوردم.
فکر کردم با نسخه تکامل یافته ای از انسان روبرو هستم.
یعنی پسر بچه ای، برخلاف بسیاری از آدم ها ترسها را دوست خودش قرار داده؟؟

که اگر چنین است این کودک از راز بازی با سایه ها آگاه است.

در لحن صدا و کلام پسر، آن اعتماد بنفس شیوا و شیرینی هویدا بود که همه ما آدمها کمابیش در روزگار کودکی تجربه کرده ایم.
آنجا که آدمی می انگارد، بر متعالی ترین بال فهم و ادراک سوار است و می تواند در اندیشه خود تا فراسوی بیکرانگی پرواز کند.

چه شوری دارد این فهمیدن.
موهبتی که خدا تنها به انسانها عطا کرده
و این درک در کودکی ، در عالی ترین حد است.
در کلام پسر کوچک نیز این شور را حس کردم و به یاد کودکی خود افتادم.
او می خواست « فقط با ترسها » بازی کند، نه با هیچ کس و هیچ چیز دیگر!
چه اعتماد و یقین عالمانه ای در کلامش بود.
اما به ثانیه نرسید که حدس زدم شاید «ترسها» ، هیولا نیست بلکه یک بشر معمولی است.
کودکی از جنس خودش به نام «ترسا»
با این گمان، به آنی، پر و بال پرهیبت آن هیولا از تن و جانش فرو ریخت و بدل به یک پسر یا دختر شد
اما
اعتماد به نفس پسرک، هنوز جان داشت و نفس می کشید.
او به درک و فهم و اراده خویش، باور و یقین داشت،

صدالبته زیر سایه پدر.

سوسن چراغچی

13 خرداد 1403