کوزه، تراواست زیرا از جنس خاک است و هم از این روی که با آب هم نشین است.
آب گریزان، از جداره ی سخت کوزه، به نرمی راه باز کرده به بیرون تراوش می کند و آن گاه که بر دیواره بیرونی نشست، همچون کودکی که از بند گهواره گریخته باشد، رو به پایین سُر می خورد و اگر ظرفی به زیر کوزه ننهاده باشند،
آب بر زمین جاری می شود...
می گریزد...
تا آنجا می رود که در توانش باشد.
تا هرجا که حجم آب برای جاری شدن کفایت کند...
اما این پایان کار نیست...
آب گریزپای که دیگر مجال جاری شدن ندارد، همچون پرنده ای سبک بال، به هوا پر می کشد...
بسادگی،
تبخیر می شود.
اما این نیز پایان کار نیست.
چرا که جهان گِرد است و
هر گِردی هرگز به پایان نمی رسد.
در این هستی مدور، همه چیز به حول محوری می چرخد و دوباره به خود می رسد.
آب هم پس از تبخیر ، دوباره باران شده و به زمین باز می گردد تا باز راهی کوزه شود
و
دوباره همان فرار نرم و رَستن و پرواز به آسمان و بخار شدن.
چرخه ادامه دارد...
کوزه نیز همنشین خوبی برای آب است.
توگویی شریک دزد و رفیق قافله!
اگر منافذ بسیار ریز دیواره های کوزه نباشد، چگونه آب می تواند از این زندان تنگ و تاریک به بیرون تراوش کند؟ .
زندگی همچون آب درون کوزه، فراری است و زمان همانند دیواره این ظرف سفالین، سوراخ سوراخ.
چه کسی گفته است که زمان می گذرد؟
هرگز ...
زمان در جای خود ایستاده بلکه عمر است که همچون آب، از منافذ نادیده ی زمان می گریزد و می گذرد.
زمین و زمان، خاک و هوا، دو شریک دیرینند که دست به دست هم می دهند تا عمر آدمی را همچون آب، دست بسر کنند.
اما باکی نیست زیرا
چرخه ادامه دارد.
آنچه پایان ندارد ایمن است و ترس از نبودنش بی معنیست.
در این جهان هستی همه چیز به ظاهر پایان می پذیرد زیرا عمر همچون آب می گذرد.
آدم ها نیز در می گذرند.
رویدادها می آیند و می روند لیکن همه چیز دوباره به اول باز می گردد.
زندگی تکرار می شود.
چرخه ادامه دارد.
سوسن چراغچی
14 اردیبهشت 1396
