نمی دانم چقدر این فرضیه می تواند درست باشد اما راستش را بخواهید خودم هم کم کم دارد باورم می شود که این یک فرضیه نیست بلکه یک واقعیت یا حقیقت تمام عیار است.
من خود برای اثبات این فرضیه هیچ کاری انجام نداده ام. بلکه به مدد خواب هایی که می بینم به مرحله باور رسیده ام.
به بیانی دیگر به دلیل تکرار رویاها و یکسری اتفاقات ملموس که پس از هر بار بیداری متوجه آنها شده ام، به این باور رسیده ام که این فرضیه صحت دارد.
اما فرضیه چیست؟
سالهاست که در رویاهایم، کودکی را می بینم.
این کودک، واحد نیست بلکه هربار با دفعه قبل فرق دارد. یک بار دختر است و یک بار پسر. یک بار بچه این است و بار دیگر بچه آن. گاهی هم فرزند خودم. حتی گاهی، بچه متعلق به یکی از خویشان است که سالها قبل از دنیا رفته است.
اما آنچه اهمیت دارد جنسیت یا تعلق فرزند به دیگری یا خودم نیست بلکه مهم این است که در عالم خواب ساعت ها و بلکه روزها، به مدتی طولانی، با این کودک زندگی می کنم و با او ماجراهای گوناگون دارم. اما همه آن چیزی که از این ماجراها به یادم می ماند این است که می بینم او را در آغوش دارم و راه می برم و بیشتر از این، از او مراقبت می کنم.چیزهای معمولی مثل حمام کردن، تعویض لباس، نگهداری و کارهای دیگری از این دست که در عالم واقع برای کودکان انجام می دهیم. اما هیچ گاه خبری از غذا دادن نیست و یا این که من به یادم نیست.
این ها تنها ظاهر رویاها هستند.بجز این ها چیزهای موهوم دیگری هم هست که پس از بیداری هرگز به یادم نمی ماند اما احساس آن را با خود به عالم بیداری می آورم.
این احساس مبین آن است که در عالم خواب، آن کارهای معمولی مراقبت از کودک، همچون پوسته ای هستند که حقیقتی عجیب و شگرف و غیر قابل توصیف را در خود جای داده اند. از آن جایی که منِ به ظاهر زنده، هنوز به دنیای مادی تعلق دارم، ذهن محدود، برای درک آن حقیقت عجیب، به تصویر این پوسته نیاز دارد. از این روست که این مراقبتها و کارهای عادی در همه خواب ها تکرار می شود و پس از بیداری قادر به توصیف بخشی از آن کارها آنگونه که در رویا دیده ام هستم اما توصیف آن حقیقت مرموز، هرگز. زیرا هیچ تصویری از آن در ذهنم نیست ولی احساس خوش آن را در اعماق وجود خویش به همراه دارم... آن را در قلب خویش مشاهده می کنم.
چه خوب... مشاهده... همان رکن مهم اثبات فرضیه که در علم یا ساینس، بسیار اهمیت دارد.
آری من نیز بدون آن که با چشم ذهن تصویرساز خود ببینم با قلب خویش مشاهده می کنم. اما قادر به توصیف آن نیستم بجز این که بگویم در کنار این کودک، زندگی می کردم. زندگی به تمام معنا. زندگی عمیق همراه با درک چیزهایی بزرگ و خارق العاده که تمامی متعلق به آنور آب است.
آن طرف خط...آنسوی جهان مادی.... جهان دیگر...
جهان برتر.
هروقت از خواب بیدار می شوم بجز آن تصاویر عادی و تکراری چیزی به یادم نیست و احساس چیزی عجیب و شگرف ، مثل ستاره ای دور ، در قلبم سو سو می زند. احساس خوبی دارم.
اما فرضیه چیست؟
سال گذشته ، باز خواب دیدم.
زنی نسبتا زیبا و مغرور بچه کوچکش را به من داد، یا خودم از او گرفتم، تا کمی در بغل خود، راهش ببرم.
این بچه کمتر از یک سال داشت و بطرز عجیبی ریزنقش بود. او را به جاهای مختلف می بردم، خانه ها و محله ها ی دور و نزدیک. نمی دانستم دنبال چه چیزی می گشتیم اما همینطور که بچه را راه میبردم، مشکلاتش بیشتر و بیشتر میشد. جایش را خیس و کثیف کرده بود، گرسنه اش بود. ضعیف و ضعیف تر می شد.لباسش خیلی کم بود و قسمت هایی از بدنش لُخت بود مثلا شکم و زانوها و پاهای ظریفش. حتی دست ها و بدن مرا هم خیس و آلوده کرد.
بدبختانه راه رفتن من بدرازا کشیده بود. انگار بختک به جانم افتاده بود.بچه در بغلم خسته شده بود. هرچه می رفتم راه خانه را پیدا نمی کردم. داشتم از نگرانی برای مادرش می مردم. تمام وقت چهره او جلوی چشمم بود. می دانستم نگران کودکش است.
کم کم بچه به حال استیصال افتاد. آنقدر گریه کرده بود که طاقتی برایش نمانده بود. با این وجود، دست از گریه بر نمی داشت. من مسئول او بودم و این ناتوانی مرا هم سخت مستاصل کرده بود. این استیصال همان بختک بود.
سرانجام جایی یا خانه ای پیدا کردم که حمام داشته باشد. به خواهرم التماس کردم و کمک خواستم. وجودش برایم دلگرمی بود. او نگاه کرد و گفت این بچه دارد از گرسنگی می میرد. صدای ضجه هایش از گرسنگی است.
از فرط گریه داشت هلاک میشد. مثل شمعی کوچک و کوچکتر میشد. بچه را شستم ولی بی فایده بود، هنوز خیس و کثیف بود و لباس خشک و تمیز نداشت.
کم کم متوجه شدم بچه دارد از گرسنگی و خستگی می میرد. خطر بیخ گوشم بود. خدایا چه کنم؟ حتی وقت نداشتم برایش خوراکی ای تهیه کنم. نمی دانستم چه چیز باید به او بدهم. شیر خشک آنجا نبود.
بچه داشت از گریه و صعف پرپر میزد. آب می رفت و بدن لختش در دستهایم ضعیف و ضعیفتر ، کوچک و کوچک تر میشد.
مثل یک شاخه گل از ریشه جدا شده، به دور خودش می پیچید و صورتش پیش چشمهایم، بزرگ و بزرگ تر می شد. التماس چشمهای قشنگش عذابم می داد.
درون گرداب بودم؟
در آخرین لحظات که از دنیای خواب به این جهان بر می گشتم، فکر کردم آیا خودم شیر دارم که به او بدهم؟ راستی چرا از اول به فکرم نرسیده بود ؟
اما دیگر دیر شده بود.
زیرا این زمان بیداری بود.
بیدار شدم و دیدم، این خودم بودم که داشتم پرپر میزدم.
دستهایم زیر بدنم مانده و خواب رفته بود. بدنم سرّ و کرخت بود. تشنه بودم.
بی جان و لرزان از جا بلند شدم.حالم بد بود. جسم و روحم سخت پریشان بود.
در آینه به خود نگاه کردم. چند خط بزرگ و عمیق روی گونه و پیشانی ام افتاده بود.
گویا در خواب صورتم روی چیزی، مثلا لبه های سفت بالش، مانده و بخاطر تقلا و فشار زیاد، جا انداخته بود.
استیصال آن بچه مرا بیچاره کرده بود.
و دانستم آن بچه بدبخت، با آن زانو های لخت و ظریفش،
خودم بودم.
جان خودم بود که داشت در می رفت.
فهمیدم مرگ، آن طورها که می گویند آسان نیست.
مرگ، چیز بدی است.
انسانی که بمیرد اختیاری برای هیچ کار ندارد.
من به چشم خود هراس مرگ و التهاب و سختی آن را دیدم و با تمام وجود احساس کردم.
صبح سه شنبه
هفدهم فروردین 1400
هفته پیش دوباره کودکی را خواب دیدم که باید از او مراقبت می کردم. از زیر بغلش گرفته بودم.
با خودم گفتم خوب این بچه بیچاره کتفش از جا در می رود. ولی نشد. و گفتم نه مقاوم تر از اینهاست.
وقتی بیدار شدم دیدم کتف خودم بود که از جایش در رفته بود و تا یک هفته درد می کرد.
فرضیه همین است.
آن کودک که گاهی دختر است و گاهی پسر گاهی مال این است و گاهی مال آن،
کودک درون من است.
یک کودک معصوم و سرگشته و بی پناه که نیاز به مراقبت دارد.
و سر کردن با او به بهشت می ماند.
آری بهشت...بهشت درون.
این همان حقیقت شگرفی است که تنها می توانم در قالب کلمات، بیانش کنم . یک احساس خارق العاده و عجیب که با قلب خویش مشاهده اش می کنم اما قادر به توصیفش نیستم.
زیرا زبان قلب، فاقد واژه است.
تنها می توان احساسش کرد و از این روست که زبان قلب، مختص هر یک نفر است.
اقلیمی که یک گویشور بیشتر ندارد.
راستی ما آدم ها چقدر از وجود خویش شناخت داریم؟
چرا باید خودمان را در آیینه ناقص خواب و رویا بنگریم تا متوجه شویم چقدر پاک و نورانی هستیم؟
و یک بهشت عظیم غیر قابل وصف در اندرون خود داریم.
