
امروز هم یک روز عادی بود.
میان کوهی از زونکن و برگه های کاغذ گیر افتاده و سرگرم کارهای خشک و بی روح اداری بودم.
فکر کردم، خوب است نامه های تلنبار شده را بایگانی کنم تا هم بار میز کارم سبک شود و هم ذهنم بواسطه نظم و ترتیب، سروسامانی بگیرد و بتوانم با فکر آزاد به بقیه کارها برسم.
دست به کار شدم و کمی بعد، گرداگردم از دسته های مختلف نامه و اسناد اداری با موضوعات گوناگون پر شد.
گویا در ظاهر امر از این کار عادی و معمولی راضی بودم که نه گذشت دقیقه ها و ساعت های گرانبها را می فهمیدم و نه خستگی را احساس می کردم.
اواخر کار در حالی که یکی از زونکن ها را که به دیوار پارتیشن چوبی تکیه داده شده بود، بر می داشتم چیز متفاوتی جلوی چشمانم ظاهر شد و برای یک لحظه مرا از آن دنیای سرد کاغذی بیرون کشید.
آن چیز قشنگ، یک شاخه لطیف و باطراوت گیاه بود که مثل مهمان سرزده از گلدانی بالای دیوار پارتیشن اتاق مجاور، آن جا روی میز من افتاده بود.
این شاخه با برگ های سبز و لطیفش، هیچ شباهت و سنخیتی با آن کاغذهای سیاه و سفید نداشت هرچند هر دو از یک جنس و یک اصل و ریشه بودند... تنها راه و مقصدشان، متفاوت بود...
شاخه ظریف را میان انگشتانم گرفتم و به گلدان بالای سرم با برگ های سبز و انبوهش نگاه کردم.
این گلدان به من تعلق نداشت و حتی هیچ چشم اندازی هم پیش رویم نمی گذاشت.
با این وجود، یواشکی و بی خبر، برگ سبزی برایم فرستاده بود.
می گویند، برگ سبزی است تحفه درویش...
اما برای من در آن لحظه های خشک و معمولی،
این برگ سبز، نه تحفه درویش، بلکه هدیه بی نظیر مالک الملک همه جهان، پادشاه همه هستی بود که برایم فرستاده بود.
این برگ سبز در آن لحظه ارزشی فراتر از درک من داشت و با دیدنش ، فقط توانستم بگویم:
خدایا از تو ممنونم...
سوسن چراغچی
شب احیا.8 خرداد 1398