
پدرم زندگی را دوست داشت
و
از زنده بودن بیزار...
خسته بود از کشاکش با دنیای ستیزه جوی بیمار.
ولی چه جای گله است؟
که این عروس تنگ چشم هزار داماد،
از صبح ازل با پدرمان، حضرت آدم،
و با همه پدران نسل بشر تا امروز،
هرگز سر سازش نداشته ...
میدان جنگ با دنیا فاتح ندارد...
اگرچه امروز از نبود پدر سخت دلتنگم،
ولی جایی در اعماق وجودم، گوشه ی دور و دنجی از ضمیرم، برای او دلخوش و شادم.
آگاه از این که
پدرم سرانجام از ستیز با دنیا دست برداشته،
از این محنت سرای، دل شسته...
سرافراز و پیروز، بار امانت را بر خاک گذاشته است.
دنیا ارزانی خودش...
من نیز سرافرازم، از اینکه پدر از دام فریب رسته و
عروس ننگین دنیا را طلاق داده است...بندها را گسسته است.
او دیگر آزادِ آزاد است...
زنده بودن، مفتش گران است.
پدرم،
از خیر این متاع ارزان درگذشته،
در بازار هستی،
آگاهِ آگاه
زندگی را برگزیده است...
پدرم...پدران ما هرگز نمرده اند.
بلکه ما هنوز خوابیم...تا وقت مرگ...
تا گاه دل بریدن از دنیای دروغ زن دروغین...
تا هنگام دل دادن به زندگی راستین...
چه دشوار است گذشتن از مرز نادیده ی دنیا و پای گذاشتن به ماورا، آن سوی پرده های کشیده...
رسیدن به یقین...
به پدرم می بالم
از اینکه
نه با آن جسم زار و نحیفش،
بلکه
با همه ی جان پرطاقت ژرف و بلندش،
پیراهن تنگ از تن روح دریده،
از قفس دنیای تاریک،
رو به بالا پر کشیده و
به اوج،
تا به روشنای نور... تا به یقین رسیده است...
پدرم، به وقت مرگ،
پلک گشوده...
از خواب زمستانه برخاسته،
کالبد سنگین خاکی را رها کرده است...
پرستو وار
به سوی بهار،
به سمت رهایی،
سفر کرده است...
هرچند نمی دانم، پدر مسافرم اکنون در کدامین منزل، رحل اقامت افکنده،
ولی نادانسته آگاهم که او جایی همین حوالی، سبک روح و آزاد می گردد...
پدر من، پدر های ما هرگز نمرده اند...
آن ها به ما نزدیکند...
تنها به قدر یک آه،
یک دست بردن به سوی پرده های کشیده...
تا برخاستن از خواب...
الناس نیام، فاذا ماتو انتبهوا
سوسن چراغچی
پنجمین شب پس از بیداری پدر
16 دی ماه 1395