ویرگول
ورودثبت نام
سوسن چراغچی
سوسن چراغچیفقط نویسنده
سوسن چراغچی
سوسن چراغچی
خواندن ۱ دقیقه·۵ سال پیش

ببخشید شیطان!




ظرف آب جوش حاوی ماکارونی را داخل سبد ریختم تا آبکش کنم.

نگاهی به ماکارونی های پیچ پیچی انداختم.

چقدر زیاد شده بودند.

گویا برکت کرده بودند.

به یاد خاطره ای از زن عموی خدا بیامرزم افتادم که به همین موضوع برکت غذا ربط داشت.

همینطور که آب سرد را روی ماکارونی های داغ می ریختم، شروع کردم به فاتحه خواندن .

درست وسط سوره بودم که با یک حرکت سریع به سمت اجاق گاز رفتم تا نگاهی به مایه ماکارونی بیاندازم و ببینم که روبراه هست یا نه.

هنوز سوره حمد به زبانم بود که از پشت سر شنیدم چیزی تِپ صدا کرد.

سرم را برگرداندنم و دیدم سبد بزرگ ماکارونی وارونه شده بود کف سینک.

آآآه از نهادم بلند شد و قران خواندن یادم رفت.

همه چیز خیلی سریع اتفاق افتاده بود.

همین چند لحظه پیش بود که از دیدن زیادی ماکارونی ها ذوق کرده بودم و حالا همه شان از دست رفته بودند.

چقدر احساس بدی داشتم از این که به کسری از ثانیه همه چیز خراب شده بود.

ولی احساس بدتر آن بود که متوجه شدم بخاطر یک مشت ماکارونی، فاتحه را نصفه نیمه رها کرده ام.

این دیگر بیشتر عصبانی ام کرد.

فکر کردم همه اش تقصیر همان دشمن همیشگی است.

شروع کردم به لعن و نفرین شیطان.

چند بار به زبان آوردم: خدا لعنتش کند شیطان را... خدا لعنتش کند شیطان را...

نمی دانم ندای وجدان بود یا صدای شیطان که از گوشه ای در گوشم با غیض گفت:

خدا خودت را لعنت کند... عوضی!

می خواستی حواست را جمع کنی تا سبد نیافتد.

دیدم بیچاره راست می گفت.

من بودم که سبد بزرگ را روی لبه باریک سینک ظرفشویی گذاشته بودم.

به شیطان چه ربطی داشت که سبد افتاده بود!

از این فکر به خنده افتادم و ناخوداگاه به زبانم آمد: ببخشید شیطان.

همه اش تقصیرم خودم بود.


سوسن چراغچی

8 اردیبهشت 1398


اگر این متن مورد پسندتان قرار گرفته است لطفا تایید(لایک) کرده و یا نظر بگذارید.

۱۳
۷
سوسن چراغچی
سوسن چراغچی
فقط نویسنده
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید