هم قطار ، من رسیدم.
جات خالی اینجا خیلی خوب و قشنگه. همه چیز مرتبه. همه وسایل آسایش و آرامش مهیاست. فعلا بصورت موقّت یک اتاق بهم دادن تا بعدا جابجا بشم به یک جای پنج ستاره.
پنجره اتاقم رو به دریاست. شن های ساحل طلایی خیلی چشم نوازه.
قراره هر روز تور گردش در جنگل هم بذارن.
یک کلبه هم در اعماق جنگل در نظر گرفتن برام که هر وقت خواستم تنهایی برم اونجا.
بساط چای داغ فراهمه.
شومینه هم نمی خواد چون اینجا اصلا هوا سرد نیست.
برف و بارون هم نمیاد. بنابراین چتر لازم ندارم.
خورشید همیشه می تابه و آفتاب هم مهربونه پس چتر آفتابی هم به کارم نمیاد.
شب ها هم به جای یک ماه، چندین ماه و ستاره در آسمون می بینم. البته هنوز شب نشده که با چشم خودم ببینم ولی کاتالوگش رو نشونم دادن.
راستی خدمتکار هم دارم. نه یکی بلکه چند تا.
هنوز خستگی راه رو از تن بدر نکردم ولی فکر می کنم و حدس میزنم اینجا با اینکه سکوت و آرامش عجیبی داره ولی هیچ وقت حوصله ام سر نره.
هنوز همسایه ها رو ندیده ام. یعنی بجز مامور انتقال به این ور، و چندتا خدمتکار که مدام میان و میرن و سرکشی می کنن آدم دیگه ای ندیدم.
البته اینا هم بعید می دونم که آدم باشن. خیلی رفتارشون عجیبه. همه اش به من زل میزنن و لبخند تحویل میدن. همه اش فرمانبری می کنن. شکلشون آدمه. دو پا هستن و خیلی خوش سیما. هنوز نمی دونم دوستشون دارم یا نه.
راستش فقط از این نظر، دلم پیش حیات زمینیم گیره.
آدمهایی که روی زمین بودن و من دوستشون داشتم خیلی دلچسب و شیرین بودن. اما اینا رو اصلا نمیشه دوست داشت...
واای دلم از حالا تنگ شد... نمی دونم چی بشه.
حالا برم شاید هم عادت کردم به این وضعیت. شاید در دستور پذیرایی یک قسمتش هم مربوط به دید و بازدید از آدمهای زمینی باشه. اینجوری حوصله ام سر نمیره.
یادم رفت این رو هم بگم طبق گزارش مامور انتقال به اینور، قراره به صورت دوره ای ببرنمون طبقات دیگه رو بگردیم. بساط گردشگری حسابی مهیاست. این دیگه خیلی حال میده.
راستی تو چه خبر؟
حال و روزت خوبه؟
هنوز توی قطاری؟
یک کاری کن تو هم زود برسی. البته نمی دونم تو رو هم توی این بخش جا بدن یا نه؟ یعنی تقدیر تو رو چه جوری نوشته باشن. با اینکه من و تو خیلی شبیه هم بودیم روی زمین.
اگه اینجا بیای بهتره...نشد هم غمی نیست.
اینجا ترتیبی دادن که ساکنین بتونن به هم سر بزنن. توی کاتالوگ نوشته شده. فقط خداکنه بهشتی باشی. اگر هم نبودی عیبی نداره عکس اینجا رو توی افق جهنم گذاشتن. هر روز نگاهم کن من هم از دور برات دست تکون میدم و بای بای می کنم.
خوب دیگه من برم. می خوام زودتر همسایه ها رو ببینم...
راستی...
نمی دونم توی این چای پذیرایی به محض ورودم چی ریختن از شدت آرامش زیاد فکر کنم کمی شش و هشت میزنم.
آره؟؟؟؟؟
خوب دیگه
مراقب خودت باش
فعلا بای
رفیق، من رسیدم.
اینور اصلا خوب نیست. صد رحمت به زمین. اونجا جهنمش بهتر از اینجا بود.
از اتاق و سوییت پنج ستاره و دریا و ماسه های طلایی، جنگل و کلبه، خبری نیست.
فقط تصویرش رو گذاشتن توی افق که مدام نگاهش کنیم و دلمون بسوزه... چه سوختنی.
عیبی نداره. خوبیش به اینه که روی زمین تمرین دل سوختن داشتیم.
فکر نمی کنم سخت باشه. عادت می کنم.
راستی بجز سوزوندن دل و دماغمون هر روز قسمتهای دیگه بدنمون رو هم قراره داغ بذارن.
هنوز انجام ندادن برای من ولی توی کاتالوگ نوشته.
یک بشکه آب داغ هم هست برای شُرب و شستشو.
آدمهای زیادی اینجا دورو برم هستن. اول کاری گزارش همه چی رو دادن بهم.
از این نظر هم اینجا با جهنم زمین مو نمیزنه.
آدم های مزاحم همه جا هستن و از سر و کول آدم بالا میرن.
حالا تازه میگن اینجا طبقه خوبیه نسبت به طبقات دیگه. اثری از مار و اژدها نیست. واای من از مار خیلی بدم میاد.
از زقّوم و زمهریر هم خبری نیست.
تنها مجازاتش همین هاییه که گفتم...
بازم خداروشکر.
نباید ناشکری کرد.
راستی تو چه خبر. دلم برات تنگ شده. زودتر پیاده شو بیا دیگه. می خوای بگم برات جا نگهدارن؟
اینجا توی یک بخش باشیم بهتر نیست؟
اینجا برای همه جا هست نگران نباش از این بابت.
اگه بهشتی نبودی قَدمت روی چشم این مامورین عذاب که با کفگیر و ملاقه منتظر ورودیهای جدیدن. اگه نشد بیای اینجا و خدای نکرده رفتی طبقات پایینتر یا بالاتر هر روز بیا به من سر بزن.
اگر هم بهشتی شدی بیزحمت کارت دعوت بفرست من بیام به تو سر بزنم.
باز بی معرفتی نکنیا یه وقت یادت بره من برای تو کی بودم و چی بودم ها...
از من یاد بگیر که توی جهنم هم به یاد تو هستم.
من برم فعلا نوبت منه.
یک ملاقه حاضر کردن برم ببینم چیه.
راستی چای پذیرایی ندادن از آرامش شش و هشتی هم خبری نیست.
هر چی گزارش دادم عین واقعیت بود.
منتظرم زودتر برسی ...
مراقب خودت باش
فعلا بای.
سوسن چراغچی
دی ماه 1394
این متن، با الهام از متن ذیل نگاشته شد.
Hello !
Life is like a journey on a train...with its stations...with changes of routes...and with accidents !
سلام !
زندگي مانند سفر كردن با قطار است، به همراه ايستگاه ها،تغيير مسيرها و حوادث!
We board this train when we are born and our parents are the ones who get our ticket.
ما با تولدمان به اين قطار سوار ميشويم و والدينمان كساني هستند كه بليت اين سفر را برايمان گرفته اند........
We believe they will always travel on this train with us.
ما فكر مي كنيم كه آنها هميشه همراه ما در اين قطار سفر خواهند كرد.
However, at some station our parents will get off the train, leaving us alone on this journey.
اما در يك ايستگاه آنها از اين قطار پياده ميشوند و ما را در اين سفر تنها ميگذارند.
As time goes by, other passengers will board the train, many of whom will be significant - our siblings, friends, children, and even the love of our life.
با گذشت زمان مسافران ديگري وارد قطار ميشوند بسیاری از آنها مهم خواهند بود: خواهر و برادرهای ما، دوستان،فرزندان و حتي عشق زندگي مان.
Many will get off during the journey and leave a permanent vacuum in our lives.
بسياري از آنها در طول مسير اين سفر، ما را ترك خواهند كرد و جاي خاليشان در زندگي ما بجا ميماند......
Many will go so unnoticed that we won't even know when they vacated their seats and got off the train !
بسياري هم آنچنان بي سر و صدا ميروند كه ما حتي متوجه ترك كردن صندلي و پياده شدنشان نميشويم.....
This train ride will be full of joy, sorrow, fantasy, expectations, hellos, good-byes, and farewells.
سوار بودن بر اين قطار پر از تجربه ي شادي، غم، روياپردازي، انتظارات، سلام ها،خداحافظي ها و وداع ها خواهد بود.
A good journey is helping, loving, having a good relationship with all co passengers...
and making sure that we give our best to make their journey comfortable.
يك سفر خوب همراه است با كمك كردن، عشق ورزيدن، داشتن رابطه خوب با همه همسفران... و اطمینان از این که تمام تلاشمان را می کنیم تا آن ها سفري راحت داشته باشند
The mystery of this fabulous journey is :
راز اين سفر شگفت انگیز اين است كه:
We do not know at which station we ourselves are going to get off.
ما نمي دانيم در كدامين ايستگاه قرار است پياده شويم.
So, we must live in the best way - adjust, forget, forgive and offer the best of what we have.
پس بايد به بهترين شكل زندگي كنيم-سازگار باشيم، فراموش كنيم، ببخشيم و بهترين چيزي كه داريم را ارائه دهيم.
It is important to do this because when the time comes for us to leave our seat... we should leave behind beautiful memories for those who will continue to travel on the train of life."
تمامي اينها مهم خواهد بود زیرا هنگامي كه زمان آن برسد كه ما مجبور به ترك صندلي خود بشويم... مي بايست براي آنها كه سفرشان با قطار زندگي ادامه دارد خاطرات زيبايي از خود بجا بگذاريم.....
Thank you for being one of the important passengers on our train... don't know when my station will come... don't want to miss saying: "Thank you"
از شما متشكرم كه يكي از مسافران مهم قطار همراه من بوديد...نمی دانم چه وقت به ايستگاه خود خواهم رسيد... براي همين نمي خواهم این فرصت را از دست بدهم که بگویم : متشکرم.
نویسنده ناشناس
