فرشته ...
کتاب دیدار با فرشتگان * را خواندم.
سرانجام پائولو فرشته نگهبانش را دید.
سیمای فرشته او، نوری بود با صدایی و فرمان نوشتن آیاتی از انجیل بر شن های کویر.
صحرا، گستره ی بی رقیبی است که روح آدمی در آن گسترش می یابد، بال در می آورد و به صورت فرشته ای بر او ظاهر می شود.
نمی دانم آنچه پائولو در صحرا دید و شنید حاصل تخیل او بود یا خلسه ی ناشی از تمرکز بر نیروهای ذهنی و تجسم آن چه که می خواهیم محقق شود.
به بیانی ساده تر، جوینده یابنده است. انسان به هر چه اراده کند می رسد حتی اگر آنچه می خواهد، دیدن فرشته ی نگهبانش باشد.
فرشته من
از پائولو و کتاب فرشتگانش بگذریم.
بیا از خودمان بگوییم.
از خودم و خودت... از خودت و خودم.
ای فرشته ای که هیچ گاه به چشمان خود ندیدمت،
من به تو ایمان دارم.
می دانم که نمی پرسی چرا زیرا تو به خواست و اراده خداوند، از هر آگاهی بر من ، آگاه تری.
تو به صفحه ی کتاب وجودم و آنچه آفریدگارم برایم در آن نگاشته دانایی.
همه را از بر خوانده ای.
چه نیازی به پرسش داری؟
تو از پیش می دانی در قلبم، در ذهن و یاد و ضمیرم، در اندیشه ها و رویاها و آرزوهایم چه می گذرد.
تو می دانی، کردار و رفتار و گفتارم چه خواهند بود و پیشتر ازنقش هایی که قرار است بر بوم زندگی ام، بنشانم آگاهی.
تو سرنوشت اینجا و آنجایم را می دانی.
تو پژواک صدای وجودم در فضای لایتناهیِ درون هزارتویم را می شنوی.
تویی شاهد و ناظر بر گفتگوی بی پایان میان من و عالم هستی.
گواه پرسش و پاسخ های همیشگی، باور و تردید و ایمان هایم.
من پرسش را تنها برای خود مرور می کنم و پاسخش را نیز.
چرا به تو ایمان دارم؟
به تو ایمان دارم زیرا خداوند در آیات قران، انسان را به وجود ملائک آگاه می کند.
به گفته او مومنین کسانی هستند که به خداوند و هم به فرشتگان، ایمان دارند.
هرچند ایمان به فرشتگان، هم سطح ایمان به خدا نیست زیرا می گوید:بالله و ملائکته
وَالْمُؤْمِنُونَ ۚ كُلٌّ آمَنَ بِاللَّهِ وَمَلَائِكَتِهِ. سوره بقره.آیه 285
نخست خدا، آنگاه فرشتگان.
خدا همیشه بر صدر نشسته است و فرشتگان پیش پای پر جلال و جبروتش، زیر عرش و ملکوتش، در حال جوششند.
فرشتگان، مامورین خداوند بر زمینند.
ناظران خدا بر احوال انسان.
من به خدا ایمان دارم و خدا از من خواسته تا به تو نیز ایمان داشته باشم و من پس از او به تو هم ایمان دارم.
فرشته ی زیبایم
با اینکه ندیدمت ولی می دانم که زیبایی
من همیشه تو را کنار خود داشتم.
همواره دست پر قدرت تو مراقبم بوده و همیشه کورسوی ایمانی دور در اعماق قلبم، به بودن تو در کنارم گواهی داده است.
من در میانه ی نور بدنیا امدم.
در روز روشن، در دل روشنایی روز.
چشمانم از نخستین لحظه خلقت خود، به نور عادت کرد.
همچون جوجه ای که در حضور مادر سر از تخم بیرون آورده و تا آخر عمر به مادری او یقین و باور دارد.
برای هر انسانی که پای به عالم هستی می گذارد، وجود نور در نور در پیرامونش چنان بدیهی است که دیگر نیازی ندارد تا برای اثبات نور یا منبع نور، سر بلند کند و خورشید را در دل آسمان بنگرد.
تو همواره در آسمان حیاتم، حضور داشته ای.همچون خورشید در میانه ی روز. و همیشه روز...خورشید بی غروب .
همواره قلبم به بودن تو گواهی داده است.
اگرچه خود آگاه نبوده ام.
همیشه صدای بی صدایت را در وجود خود شنیده ام که راه را از چاه نشانم داده ای.
از خطرات و تهدیدهای دنیا نجاتم داده ای.
تو هدایتگر من بوده ای.
گاه سخن درست را بر زبانم آورده ای و گاه راه راست را پیش چشمم گذاشته ای.
علامت های کنار جاده زندگی ام بوده ای تا به دره انحطاط و سقوط پرتاب نشوم.
یکبار هم از دره ای حقیقی نجاتم دادی.
تو بودی که در آخرین لحظه سقوط به عمق دره، درست روی لبه ی پرتگاه ، ماشین را نگه داشتی و از مرگ نجاتم دادی.
می گویند مرگ حق است و شیرین. ولی من آن روز فهمیدم اگر مرگ بیوقت باشد بسیار ترسناک است.
و من هنوز وحشت سیاه و سردی را که در آن لحظات از مرگ در وجود خود حس کردم را به یاد دارم.
آن روز بخوبی دانستم هر کدام از ما آدم ها فرشته نجاتی داریم.
و تو حضور داری. هم در کنارم و هم در قلبم.
یک خورشید همیشه تابان و همیشه ناظر بر احوالم.
تا همین لحظه
و تا آخر راه با من خواهی بود.
سوسن چراغچی
11 آذر 1395
از مجموعه نامه هایی به فرشته ام.
* دیدار با فرشتگان، یا والکِیری ها نام کتابی است از پائولوکوییلو، نویسنده نامدار برزیلی ( متولد 1947)
نویسنده در این کتاب، روش دیدار با فرشته نگهبان خود را تشریح می کند. این دیدار سرانجام در کویر اتفاق می افتد.
