شهبال همیشه از مرگ می ترسید
اما آن روز حتی به خیال مرگ هم نبود.
با این حال هنوز در تخت خواب بود که تک سرفه ای کرد.
یک ضربه کوچک و آرام در اعماق سینه اش نواخته شد،
ضربه ای بدون درد و نرم مثل پر...
و تمام...
هرگز خواب هم نمی دید که مرگ اینقدر ساده و آسان باشد.
حالا دیگر می دانست که یک عمر بی دلیل از مرگ ترسیده و در واقع لحظه های گرانبهای زندگی را به ترس واهی و بیهوده از مرگ، تلف کرده بود.
با این حال دیگر جای افسوس و درنگ نبود.
گذشته، گذشته بود و این موجودیتی که زمانی در جسمی بود و اسم و رسمی دنیوی داشت، اکنون از بند رها شده بود و باید می رفت...
اما به کجا؟
و
چگونه؟
رفتن هم خودش یک سیر مادی است و محصول و مختص مکان.
اساسا باید پا و تنه ای داشته باشی تا بتوانی بروی.
زمین و مکان هم برای رفتن لازم است، یک گام به دو گام و ... همینطور تا بی نهایت دور سیاره زمین چرخ بزنی و اگر نتوانی با پاهایت بروی
قادر باشی در همین حیات مادی با اندیشه و خیال خود، حرکت بکنی.
حتی هنگام خواب هم یکریز و یک بند بروی. از جایی به جایی دیگر. درست مثل مادرمان زمین، که یک جا بند نیست.
اما وقتی جسم تمام شد و کار دنیای مادی یکسره شد، دیگر به کجا می توان رفت و اساسا چطور می شود رفت؟
بدون پا و سر مگر می شود رفت؟
اینحا دیگر آخر خط است.
مگر آن سوی خط هم جایی برای رفتن هست؟
آن جا حتی خیال هم موجود نیست که با پرو بال خیال بتوان رفت.
حالا دیگر شهبال پیشین، بی بال و پر شده بود.
چه می دانم شاید یک بخار اثیری بود
که دیگر دغدغه مرگ نداشت اما خود دغدغه هم معنایی نداشت...
شاید پا و سر آدمی برای رفتن، همان دغدغه مرگ است و وقتی دغدغه تمام شد، روح همان جایی که هست ایست می کند.
اینجا آخر خط،
نقطه سکون،
ایستگاه روح است.
سوسن چراغچی
21 مرداد 1399
