جانماز قشنگی بود.
دورتادور پارچه ساتن شیری رنگ را بطرز زیبایی گل دوزی کرده و لابلای گل ها را ملیله های براق سفید،کاشته بودند.
ملیله ها زیر نور چراغ همچون سیمای فرشتگان می درخشیدند...
تسبیح قشنگی با دانه های کوچک رنگارنگ،گرداگرد مُهر نماز حلقه زده و با طمانینه از این گنج گرانبها محافظت می کرد.
روی جانماز کنار مُهر و تسبیح، یک تکه کاغذ سفید مزین به آیه قران، نگاه را به سوی خود می کشید:
وَ مَن یَتَّقِ اللَّه یَجعَل لَهُ مَخرَجا وَ یَرزُقهُ مِن حَیثُ لایَحتَسِب وَ مَن یَتَوَکَّل عَلَی اللَّهِ فَهُوَ حَسبُه اِنَّ اللَّه بالِغُ اَمرِه قَدجَعَلَ اللَّهَ لِکُلِّ شَی قَدرا.
این همان آیه معروف سوره طلاق است که به توصیه یکی از بزرگان ، اگر هرروز در تعقیب نماز،
پس از ذکر تسبیحات اربعه، قرائت آیه الکرسی و سوره توحید و صلوات خوانده شود،همچون کیمیا انسان را از هر آنچه مال دنیاست، بی نیاز می کند.
همچون کاری که مائده الهی برای انبان مسیح کرد...
سوی دیگر مُهر، سه انگشتر نقره با نگین های عقیق، فیروزه و سومی بظاهر یاقوت سرخ گذاشته بودند. پیدا بود که صاحب جانماز انگشترها را با عشق و باوری پنهان، آنجا نشانده بود.
دلیل هر چه بود، به جلوه فروشی انگشترها هیچ توجهی نداشتم.
نمازم را خواندم بدون اینکه چشمانم هنگام نماز بخصوص به وقت سجده، درگیر افسون نگاهشان باشد.
بعد از نماز، سجاده را جمع کردم، آرام به اتاق امدم و نشستم. هنوز روی مبل جای نگرفته بودم که متوجه حضور چیزی نزد خود شدم.
انگشتر فیروزه، مثل بال فرشته ای به گوشه ی شالم گیر کرده بود. بی آنکه خود آگاه باشم از سفر سجده تا لحظه ی حال،با من آمده بود.
انگشتر را از خود جدا کردم و با شتاب به جای خودش برگرداندم.
فردا دوباره برای نماز کارم به جانماز شیری رنگ افتاد.
در حال قیام و تلاوت آیه ها بودم که احساس کردم چیزی به کف دستم افتاد.
این بار دو تا بودند. دو انگشتر که هنگام سجده با هم، به گوشه لباسم گیر کرده بودند تا با من بیایند.
انگشتر ها را همچون امانتی در دست خود نگه داشتم و وقتی به سجده رفتم، آن دو فرشته ی افسونگر را بر سرجایشان نشاندم.
ناگاه به یاد امیر مومنان حضرت علی (ع) افتادم که هنگام رکوع، انگشتر به نیازمند بخشید و برای رضای خدا زکات داد.
انگشتر علی، دل کند و انگشترهای جانماز سفید، دل دادند.
فاصله میان این دو از زمین است تا عالم ملکوت.
سوسن چراغچی
12 نوامبر 2016
