ویرگول
ورودثبت نام
سوسن چراغچی
سوسن چراغچیفقط نویسنده
سوسن چراغچی
سوسن چراغچی
خواندن ۳ دقیقه·۴ سال پیش

امامِ نادیده



نمی دانم کدام یک از روایت هایی که تا کنون راجع به تو گفته اند، حقیقت دارد؟

آیا روایت های موجود از زندگی امامان، مبتنی بر واقعیت است یا این که شیعه بخشی از این روایتها را با آب و تاب ساخته و پرداخته تا دل تاریخ، بر مظلومیت این بزرگان بسوزد؟

ای امام حسن عسکری

نمی دانم آن گونه که روایت کرده اند، آیا در اوج جوانی شهیدت کردند؟

آیا حقیقت دارد تو پدر کودکی بودی که قرار شده بود فرزند زمان باشد و امید و آرمان نسل های پیاپی تا ابد؟

ای امام مظلوم،

راست گفته اند که عمرت چنان کوتاه بود و چنان در حصر جائران زمان گذشت که هرگز نتوانستی حج بگذاری؟

راست است که کعبه ندیده از این جهان رفتی؟

پرسش ها زیادند و پاسخ همه ی آن ها یک کلمه بیشتر نیست:

نمی دانم.

از کجا بدانم وقتی معاصر با تو نبودم و در عصر تو نزیستم تا با چشم و عقل و هوش خود تو را بشناسم و حقایق وجودت را درک کنم؟

با این وجود،تو را که هنوز اطمینان ندارم که در مقطعی از زمان، هزار و دویست سال پیش از این، وجود داشتی و مظلومانه زیستی و شهید شدی، بطرز عجیبی دوست دارم.

تو را درک می کنم و انگار با تو هم عهدم...




در اولین سفر عمره، وقتی اعمال خود را کامل انجام دادیم به ما گفتند، آقا امام حسن عسکری هرگز به حج نرفت زیرا بیشتر عمر کوتاه خود را در زندان گذرانید و در جوانی شهید شد. خوب است تا شیعیان آن امام، برای او نیز اعمال حج را به جای آورند.

من

در آن حال و هوای روحانی،

در حالی که کعبه را دیده بودم،

گِردَش چرخیده بودم...

دست به دامن قشنگش کشیده بودم،

عاشقش شده بودم،

دلم برای تو سوخت،

تو که امام و مقتدای شیعیان بودی، قادر به انجام یکی از مهم ترین اعمال اسلامی نشدی.

هرگز کعبه را ندیدی،

شوق پرواز داشتی ولی بالهایت را بسته بودند. نهال بودی ولی نگذاشتند در بوستان امامت، درختی تناور شوی.

پرنده را در قفس کشتند در حالی که حسرت پرواز به دلش بود و نهالی را از ریشه زدند در حالی که شوق بالیدن، در بند بند وجودش می طپید.


ای آموزگارِ نا آزموده، آن شب دلم برای مظلومیت تو سوخت و با تمام وجودم به نیّت تو و برای تو، عمره گذاردم.

هر یک حج، دعوتی از جانب خداوند است. من دوبار دعوت شدم یکبار برای خودم و بار دیگر بخاطر تو.

بخاطر تو بود که دوباره به آن مدار نورانی، راهم دادند.

عمره،امانت تو بود که به سویت رها شد.

هرچند هرگز تو را ندیدم و دوران تو را درک نکردم ولی

امام نادیده ی من...

با آن عمره،

تو را ندیده، دلبسته وجود تو شدم.

هرچند آن شب، میان من و تو ، بیش از هزار سال فاصله بود، به تو پیوند خوردم و با تو هم پیمان شدم.

ای امام حسن عسکری

حتی اگر روزی بگویند تو هرگز وجود نداشته ای، ولی برای من همیشه هستی

دوستت دارم تا ابد...

سوسن چراغچی

6 آذر 1396

۸
۰
سوسن چراغچی
سوسن چراغچی
فقط نویسنده
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید