امروز یک نشانه دیدم بر اینکه همه چیز به خواست و اراده بشر نیست.
اگرچه بشر می پندارد خلیفه الله بر زمین است.
طبیعت را دربست در اختیار و متعلق به خود می بیند.
با این که زمستان تمام نشده و سوز سرما هنوز کیابیای خودش را دارد، امروز درخت کوچکی دیدم که شکوفه باران شده بود.
به خود گفتم چه فایده ای دارد که این درخت به این زودی به پیشواز بهار رفته است؟
خوب این شکوفه ها که با یک خیز دیگر سرما می ریزند و درخت بیچاره مگر می تواند بهار امسال دوباره شکوفه بدهد؟
حس کردم یک بلاهتِ پنهان در طبیعت هست و شاید فقط انسان است که می تواند بدان پی ببرد.
با این که طبیعت به خواست خداوند هوشمند است اما خطاهای خودش را دارد.
از خود پرسیدم چرا درخت ها پس از این همه سال که از ابتدای آفرینش شان می گذرد هر سال پیش از بهار، یک اشتباه را تکرار می کنند و زودتر از موعد گل می دهند تا یک موج ناغافل سرما همه را با خودش ببرد؟
چرا درخت ها به دست خود کاری می کنند که زمستان در یک سال، دوبار غارتشان کند و دار و ندارشان را به تاراج ببرد؟
یعنی آن قدر شعور ندارند که خودشان را با شرایط آب و هوایی که این چند دهه اخیر متغیر تر هم شده است، سازگار کنند؟
حال آن که سازگاری، پیشه ی همیشگی طبیعت بوده و هست.
فکر کردم آیا درختان در رسیدن بهار شتاب دارند یا اینکه تقویم میلادی را بیشتر می پسندند؟!
همه این افکار گونه گون یک حس گنگ خوداگاهی را در من بیدار کرد.
انگار چیزی درونم پرسید آیا می شود همه این ها را به این درخت پرشکوفه گفت و از این خواب غفلت بیدارش کرد؟
هرچه باشد وظیفه انسانِ آگاه، آگاهی دادن است و شاید حتی به درخت!
اما خیلی زود حس دیگری به آن یک پاسخ داد که اگر قرار بود، یاد دادن این نکته کوچک از جانب منِ آدم به یک درخت، در توان من باشد می توانستم کنترل نظام آفرینش را بدست بگیرم.
و این دقیقا آن چیزی است که خدا نمی خواهد.
این کار به اختیار بشر نیست.
بشر هرقدر هم که آگاه و منحصربفرد باشد، هر قدر بواسطه نبوغ آفرینش گری خود، در علم و اختراعات پیشرفت بکند، هنوز قادر به تغییر طبیعت نیست.
شاید روزی بتواند ولی امروز، آن روز نیست.
زیرا انسان و طبیعت هنوز زبان یکدیگر را یاد نگرفته اند.
هردو هوشمندند ولی افسار یکی کلا به دست خداست و افسار این یک، کمابیش به دست خودش.
سوسن چراغچی
23 اسفند 1397
14 مارس 2019
