
چه حقیقت شگرفی.
از روز ازل، روح عظیم را در جسم حقیر انسان جای داده اند.
روح ، حقیقتی واحد که در دو جسم متفاوت، زن و مرد، بندش کشیده اند.
روح، این زندانی به زنجیر کشیده تن،
این کودک بیقرار گهی شاد و گاه غمگین،
گاه رام و گه ناآرام،
هر روز لنگ زنان و نالان،
از پشت یک دریچه تنگ، به آسمان خدا خیره می شود در جستجوی کمترین نشانی از رهایی...نور خدایی...
و دریچه روح؟
چشم انسان، دریچه روح است.
دریچه ای است نقش بسته بر حصار زندان درون.
آنجا که زندانی بیقرار را در بند کرده اند.
و پیام رسان روحِ اسیرِ تن به جهان بیرون...با نگاه...
و نگاه؟
تماس و لمس دو روح ایستاده پشت دو دریچه ، دو چشم، از آنسو و اینسوی دو دیوار ،
مقابل هم...
نگاه در نگاه،
خیره به هم ...
نگاه، زبان دل است.
سخن با زبان بیزبانی، بی کلام، بی صدا، از جنس دل و گاه با اشکی حلقه زده در چشم، که با اشک، به اوج کلام رسیده اند.
و اشک؟
اشک، جوشش احساس روح پریشان و بیقرار، به وقت تماس و لمس دو روح که از دریچه مادی تن، چشم، به بیرون سر ریز می کند.
اشک از جنس خدایی است.
اشک نماد بزرگی و آزادگی روح بزرگ است.
روح بزرگ را از جوشش احساس گریزی نیست.
آنگونه که جوشش چشمه از پشت سنگ های سخت و بی جان کوه...
و اشک مَرد؟
روح، مرد و زن نمی شناسد.
روح، روح است.
از جنس خدا ، بسته به خاک.
بندیِ دو قالب متفاوت، نه مخالف.
زن و مرد، قرینه هم، ایستاده در مقابل هم.
از ورای دو حصار، روبرو، مستقیم خیره به هم.
زبانِ دلِ زن و مرد به هم نزدیک است، یکیست.
از این روست که ایندو یکدیگر را می جویند و با هم به قرار و آرامش می رسند.
زن و مرد ، لباس یکدیگرند.*
.....
چه سخن بیجایی است:
«مرد که گریه نمی کند»!
از دید من ، مرد هرچه بزرگتر باشد بیشتر گریه می کند.
زن و مرد ندارد!
روح، روح است.
هر چه روح بزرگترباشد اشک، بیشتر سرازیر می شود، همه وقت و بیوقت، بی خبر و ناغافل.
اشک برای سرازیر شدن از چشم انسان، از او اجازه نمی گیرد.
گریه تابع تصمیم و اراده انسان نیست.
تابع شرایط و اقتضا هم نیست.
گریه جوشش احساس است و هر چه احساسات و عواطف بیشتر باشند، اشک بیشتر سرازیر می شود خواه از چشم زن و خواه از چشم مرد.
گریه ی مرد، نشانه ناتوانی او نیست بلکه دلیل محکمی بر قدرت اوست و صفای دل ، پاکی و بزرگی اش...
اشک مرد، قیمت ندارد...
سوسن چراغچی
پاییز 1394
هُنَّ لِبَاسٌ لَكُمْ وَأَنْتُمْ لِبَاسٌ لَهُنَّ...
سوره بقره.آیه 187