
آینه کوچک را از روی دیوار برداشت، روی زمین به دیوار تکیه داد و مقابلش ایستاد.
حالا دیگر تنها بخشی از ساق پاهایش در آیینه دیده می شد و البته بجز آن تصویر، سایه های کمرنگی هم از بدنش، روی زمین افتاده و با هر حرکت کوچک او، تکان و جنبشی گنگ و بی جان داشتند.
دو نیم ساق سفید ، همه ی تصویر میان آیینه بود.
اما آن بالا، فراسوی گنجایش آیینه، خبر ها و جنبشی بود، مگو!
زن داشت برای خودش می رقصید!
در این تکاپوی شادمانه،
بالاتنه ی زن ، موج بر می داشت و سر و گردن و دست هایش حرکت می کرد.
از رقص موهای مواج که نگو !
او خود می دانست که حقایق دیگری هم از آن تن و بدن، موجود است زیرا این حقایق بخشی از وجود او بودند اما اگر بیننده دیگری آنجا بود و آن شخص به جای چشم انداز تمام قدّ زن، فقط تصویر درون آیینه و آن سایه ها را روی زمین می دید، از کلیت وجودی زن تنها تصویر آن دو نیم ساق را درک می کرد و بعنوان یک حقیقت لایتغیر تصوّر می نمود.
یک تصویر ناقص، تصوّری ناقص را می ساخت.
و البته از آن سایه های گنگِ نقش بر زمین هم آن چه را که باید دستگیرش نمی شد هرچند آن ها را حقیقت محض می پنداشت. چون این تمام آن چیزی بود که در آن لحظه می توانست ببیند.
این ماجرای ساده، می تواند موجد این فرضیه باشد که شاید نظریه ی مُثُل افلاطون، یک جا ناقص است و چیزی کم دارد. او تنها به سایه ها اشاره کرده است. اما از این عالم امکان در چشم مادی ما زندگان، تصاویر ناقصی هم وجود دارند که دو نیم ساق داستان ما نمادی از آن تصاویر هستند.
دنیا شبیه آیینه ای است که زیر پای ما قرار داده شده است. ما اجازه دیدن داریم اما نه کل حقیقت را بطور یکجا بلکه تنها بخشی از آن را و همینطور سایه ها را ...
در این دنیا بعضی حقیقت ها پیش چشم مادی یا حتی معنوی ما بخوبی نمایانند اما ناقصند ولی مابقی، مثل سایه ها گنگ و نارسا هستند. مال و منال و لذت و شهوت، نمادی از آن سایه های گُنگ هستند و به همان میزان پوچ و بی معنی و دلگیر.
برای همین است که هرگز مایه شادی و نشاط روحی پایدارِ انسان نیستند.
اما دو نیم ساق...
تصور می کنم، عشق زمینی، یک نمونه بارز از دو نیم ساق سفید است.
به همان تازگی، طراوت و شفافیت. به همان میزان زنده و عینی و ملموس اما هم به تصویر هم به تصور، ناقص و نارسا.
شاید از این روست که عشق زمینی، به قدر کافی اقناع کننده نیست یا اینکه خیلی زود دل فرد را می زند.
ابتدا شادی می آورد اما یک چند که گذشت تب تندش فرو می نشیند و مثل برف در برابر آفتاب تموز، محو شده و اثری از آن باقی نمی ماند. زیرا خودش که کامل نیست و تصورش نیز برای فطرت کمال جو و کمال پسند انسان ناقص است.
شاید از این روست که انسان های کامل تر، کمتر به عشق زمینی دچار می شوند زیرا انسان به ذات و نهاد، خداجوست و خدا را می طلبد.
عشق الهی همان تصویر کامل است که در گنجایش آیینه ی درک هر مَنی ، نمی گنجد ...
برای درکِ نمودی چنین زیبا و عظیم و شکوهمند،
آیینه ای لازم است ، تمام قدّ ...
به قدّ و قواره ی خودِ خداوند ...
سوسن چراغچی
18 آبان 1398