
آه، هدیه خداوند است...
وقتی دلتنگیم،
وقتی غصه داریم،
زمانی که قلبمان می شکند،
آن گاه است که از عمق وجود، آآآآه می کشیم.
قلب،
این کانون تپنده حیات،
از بی مهری آدم ها و یا جهانی که آن ها برایت ساخته اند، در خانه خود فرو می ریزد.
و
آه، همچون روح آیینه ی شکسته ای است که از بی مهری، فرو ریخته و هزار پاره شده.
زمانی که کالبد قلب،
می شکند و
نیمه جان ، در سینه فرو می افتد،
روحش به صورت آه، از سینه پر می کشد و می رود.
ولی عجبا که این روحِ رَوَنده،
بارها و بارها می رود و از میانه راه، باز می گردد.
می رود و دوباره می آید...
انگار آینده که می گویند ، همین روح قلبِ شکننده ی ماست!
به خدا قسم که در هیچ کجای جهان، جان سخت تر از این قلبِ خود،
سراغ ندارم...
سوسن چراغچی
11 اردیبهشت 1397