امروز همراه با خانواده به نزد طبیعت رفتیم.
بساط مان را زیر سایه ی یک درخت توت کهن سال، پهن کردیم و نشستیم.
در حالی که به تنه ی درخت توت، تکیه داده بودم سرم را بلند کردم و به شاخه های پر برگ درخت چشم دوختم.
باد به میان شاخ و برگ های این درخت تنومند می پیچید و در اثر آن، برگ های ضخیمش به هم کشیده شده و خِرت خِرت صدا می کردند.
چه صدای مرموزی بود...
آنقدر زنده که گفتی برگ ها با کسی حرف می زدند.
یا این که پرنده ای، کلاغی، میان شاخه ها پنهان شده و آن صدای عجیب را از خود در می آورد.
این درخت مرا به یاد آن سخن قدیمی انداخت که پیش تر نوشته بودم:
درختان، کان حکمتند اما خدا به آن ها دهان نداده است تا
با سکوت عمیق خود، همه حکمت جهان را در خود ذخیره کنند ... اسرار حقیقت فاش نشود.
برعکس، ما انسان ها قدرت منطق و تکلم داریم اما با بیهوده گویی های خویش، همه قدرت خود برای درک حقیقت را به باد می دهیم...
حوالی جایی که نشسته بودیم، دو سه تا درختچه ی انار هم بود که فارغ از مزاحمت انسان ها، بطور خودرو بالیده و میوه های کال و کوچک شان در انتظار پاییز بودند.
بعد از ناهار به تماشای یکی از آن ها که از همه بزرگ تر و دورتر بود، رفتم.
سکوتی عمیق گرداگرد درخت را فرا گرفته بود.
این یکی هم پر از انارهای نارس بود.
یک تکه نایلون کوچک، لابلای یکی از شاخه ها گیر کرده بود.
سال هاست به دلیل نادانی و بی توجهی مردم به حفظ طبیعت، زباله ها حتی روی بلندترین شاخه های درختان هم یافت می شوند.
اما من از روی احساسی گنگ، تصور کردم این زباله نیست بلکه شاید کسی از این درخت، مراد می خواسته و آن نایلون را به شاخه گره زده است!
در این خیال بودم که صدای ظریف و قشنگی که احتمالا از یک کلاغ زاغی بود از میان شاخه های درخت انار به گوش رسید و هیبت آن درخت تنها را دوچندان کرد.
این هم مانند، توت کهن سال، درخت مرموزی بود...
بی اختیار به ذهنم رسید، و یا شاید از قلبم گذشت، چه بسا اگر همین حالا زیر این درخت انار بنشینم و تمرکز کنم به جوهره آگاهی خواهم رسید.
یک جور روشن بینی...
همان چیزی که این روزهای پر از تب و تاب و التهاب،* که روح و روانم زیر بار فشار های گوناگون است، سخت بدان نیازمندم.
و اساسا نیاز همه ابنای بشر هم از روز اول تا امروز همین بوده است:نیاز به آگاهی و بصیرت.
هرچند کمتر کسی به این نیاز خود، آگاه بوده و هست...
به یاد بودا افتادم.
می گویند او نیز زیر درختی نشست و به روشن بینی رسید...
پس حقیقت دارد که درختان، یا دست کم برخی از آن ها، روح حقیقت را در وجود خویش پنهان کرده اند...
اندیشه رسیدن به آگاهی، بقدری عمیق بود که مرا ترساند و برای فرار از این هراس عمیق، از آن درخت انار و سکوت پیرامونش، دور شدم...
احساس کردم در آن لحظه، بلوغ یا ظرفیت دریافت جوهره آگاهی را ندارم...
اکنون که چند ساعت از آن لحظه عجیب گذشته است ، در شگفتم که راستی چرا امروز از آن درخت های خودرو حتی یک دانه انار هم نچیدیم؟! ...
حکمت و آگاهی هم مثل آن همه انارِ حلال، گرداگرد ما انسان ها فراوان یافت می شود و طبیعت آن را با دست خود پیشکش می کند اما افسوس که نوع بشر، لیاقت پذیرش و دریافت آن را ندارد..
سوسن چراغچی
20 تیر 1399
* در این زمان، همه گیری کورونا هنوز بیداد می کرد.
