آن دیگری

تَچرا ،

دوست جدیدم، بتازگی پادکست های « وقتی که نیچه گریست»* را برایم فرستاده است.

پیش از اینکه دومین اپیزود از این مجموعه را گوش کنم، در یکی از کانال های معنوی، متن کوتاهی دیدم که حامل این پیام بود:

روح ها قبل از پای گذاردن به دنیای مادی، خودشان جنسیت کالبد خویش را انتخاب می کنند. آن ها همچنین مختصات زندگی مادی جدید را از جمله پدر و مادر ، محل تولد، جامعه و یا همراهان زمینی خود را پیش از ورود به دنیای مادی بر می گزینند. این توافقِ گاه صدها ساله برای این است که روح ها می خواهند در جهان مادی به یکدیگر کمک کنند تا همه درس ها را از یکدیگر فرا بگیرند و در نهایت با کمک یکدیگر به رشد برسند.

رشد، آن هدف متعالی است که اساسا روح ها بخاطر آن، به دنیای زمینی سفر می کنند.

آن ها می خواهند این اقبال و فرصت را داشته باشند که

«آن دیگری» باشند.

پس از خواندن این متن، بدون تامل و یا هرگونه پیش زمینه فکری، آن را برای دوستم تچرا فرستادم.

نمی دانم چرا. شاید می خواستم من نیز کاری برای او کرده باشم.

سپس پادکست دوم را گوش دادم.

در این پادکست، راوی* از زبان قهرمان جذاب داستان**، دختری جوان و زیبا به نام لو سالومه ، به دکتر برویر، پزشک مجرب و معروفی که قرار است ناامیدی نیچه را درمان کند، می گوید روش درمان هیپنوتیزم بر نیچه کارگر نیست زیرا اولا نفوذ بر شخصیت پرقدرت و تاثیرگذار نیچه و رسوخ به ذهن فیلسوفی چون او، کار آسانی نبوده و چه بسا غیر ممکن است و دیگر آن که از دید نیچه که در این مورد طرفدار شوپنهاور است، انسان ذاتا برتری طلب است و کمک کردن ، راهی است که او برای اثبات برتری و تثبیت قدرت خود بر دیگران بر گزیده است. در واقع، انسان ها تنها برای رسیدن به قدرت سلطه بر دیگری است که به یکدیگر کمک می کنند. آن ها چه بدانند و چه ندانند، ناخوداگاه می کوشند از راه کمک، به یکدیگر مسلط شوند.

پس کمک کردن از دید نیچه بی معناست حتی اگر برای رفع ناامیدی خود او باشد.

به باور او انسان باید در مسیر زندگی، خود به تنهایی بار خویش را بر دوش کشد و درخواست برای دریافت کمک ، به معنای تفویض قدرت و اجازه سلطه دادن بر خود، به «آن دیگری» است.

تاکید گوینده اپیزود بر واژه «آن دیگری» مرا شگفت زده کرد. یکباره همه چیز در ذهنم ایست کرد و ناگهان به یاد متنی افتادم که تنها چند دقیقه پیش خوانده و برای دوستم نیز فرستاده بودم.

در آن نوشتار نیز عبارت «آن دیگری» با تاکید آمده بود.

معمولا همزمانی ها در یک جهت موافق و هماهنگ با یکدیگر رخ می دهند اما این بار دو مفهوم در ظاهر متضاد رخ نموده بودند.

دو پیام در چند دقیقه پی در پی :

یکی می گفت ارواح که عالی ترین مظاهر حیات و جوهره آگاهی الهی انسان ها هستند، در تعامل و کمک به یکدیگر رشد می کنند و دیگری از زبان فیلسوف بلند آوازه، فردریش نیچه ، مدعی بود که مقصود انسان ها از کمک به یکدیگر سلطه جویی آن هاست. چنانچه انسان در پی حقیقت باشد، باید خود به تنهایی مسیر زندگی را طی کرده و در این راه رشد کند.

اکنون بحث بر سر درستی هر یک از این دو نظر نیست ... هرچند ...شاید هم هر دو آن ها در اصل، حامل یک معنا و همسو با یکدیگر هستند.

اما آنچه در مورد آن یقین دارم این است که تاکید بر واژه آن دیگری در یک همزمانی، خود پیامی جداگانه است که اکنون برای من روشن نیست.

سوسن چراغچی

4 دی 1401

* فرزین رنجبر، اسپیناف اول، «وقتی که نیچه گریست».

https://t.me/SpinOff1

** شرح مفصل این داستان، در رمان «وقتی نیچه گریست» اثر روان شناس نامی، اروین یالوم، آمده است.