اهلیِ آدم

مرد سال ها بود که این کار را تکرار و تکرار می کرد.

هر شب به آتشکده سر می زد و هر بار می دید آتش خاموش شده.

از ترس این که مومنان بویی ببرند و به جاودانگی آتش مقدس شک کنند، شعله را می گیراند و دم به دمش می داد، به درد دلش گوش می داد تا جان بگیرد و دوباره برپا شود...

خلاصه آنکه همدم آتش بود.

بامداد هم به آتشکده می رفت و می دید باز آتش بیجان شده. توگویی سردش بود.

دوباره به آتش عشق، گرمش می کرد.

جان آتش به جان موبد بند بود.

برخلاف آتش مقدس، ایمان مرد پارسا پایان نداشت.

سال ها گذشت و موهای موبد سفید شد.

اما هیچ رخنه ای در ایمان و کردارش پدیدار نشد؛ هر شب آتش سرد را گرم کردن و هر صبح بدان جان دوباره بخشیدن،

تکرار و تکرار و تکرار...

گاه، آتش در دل، به کار مرد می خندید.

با خودش می گفت از جانم چه می خواهی...بس است دیگر ...چرا نمی گذاری به آسودگی بمیرم؟

تو خود پادشهی، نگهبان آتش خود باش...

شعله در دل زن نیز ، دستخوش باد و بوران بود.

گاهی در دلش به زن می گفت از جانم چه می خواهی... بگذار بمیرم...

اما زن عاشق دست از سر آتش درون خود بر نمی داشت...

آتش افسرده را به آنی و دمی، می گیراند و فروزان می کرد و دوباره تنور زندگی را در جان و دل خویش بر می افروخت. نانی می پخت و از عطر و طعم دل انگیزش، حیات را بر می انگیزاند.

وقتی زن سرش گرم نان پختن بود، زندگی شرمگین و سربزیر به حیاط خانه سرک می کشید و پاورچین خودش را به پای تنور فروزان زن می رساند. همانجا می نشست و خودش را گرم می کرد و از تماشای صورت سرخ و تفتیده زن، هزار هزار بار دلش گرم می شد.

آتش هزاران هزار سال است که اینگونه در زمین ماندگار شده است.

به آتش عشق، اهلیِ آدم شده است.