ویرگول
ورودثبت نام
سوسن چراغچی
سوسن چراغچیفقط نویسنده
سوسن چراغچی
سوسن چراغچی
خواندن ۳ دقیقه·۴ سال پیش

آتش همان است که بود


مرد بیچاره

همیشه احساس بدبختی می کرد اما خودش نمی دانست چرا؟

اصلا دلیل اینهمه نارضایتی، غوغا و آشوب درونی چه بود؟

چرا همیشه بغضی فروخورده به گلویش چنگ انداخته و رهایش نمی کرد؟

چه چیز کم داشت؟

غار بالای سر نداشت؟

که داشت.

اهل و عیالش بی سروسامان بودند که نبودند!

بساط شکار و چرا و امرار معاش فراهم نبود؟

که بود.

بخدا که همه چیز برایش فراهم بود.

کار دیگری هم که در حال حاضر نداشت.

نه هنوز به آن مرحله ای از رشد رسیده بود که خشت و  آجرهای  تمدنی بزرگ را بسازد  و نه هنوز دانشی داشت تا به وسیله آن تاریخ را بنا نهد.

برای همه این کارها خیلی زود بود زیرا او هنوز بشر نخستین بود.

ساده و بی پیرایه.

راحت و خودمانی و بی تکلف.

نه لباس فاخر می خواست نه سقف بلند بالای سر،

نه  تنوع را می شناخت نه خودخواهی و نه اساسا فکرش بدانجا  می رسید که چنین چیزهایی را طلب کند.

بخاطر اینکه هنوز فرزند طبیعتِ بی آلایش بود،  آرزویی هم نداشت.

بجز سیر کردن شکم خود و اهل و عیالش و رهیدن از خطرات و تنگ نظری های طبیعت وحشی، در اندیشه چیز دیگر نبود.

بشر نخستین هنوز کودک نوپا بود و برای همه اینها بلوغِ لازم را نداشت .




اما یکچند که گذشت،

کمی که بزرگ تر شد و از نوباوگی درآمد، ورق او هم برگشت.

مدتی بود که دردی از درون، آزارش می داد.

انگار یک موجود جدید در دلش رشد می کرد و بشر را ناخواسته به مسیری هل می داد که خودش نمی دانست چیست.

با این وجود هنوز برای از پیش دانستن همه آن چیزهایی که بخاطرش خلق شده بود،

هر آنچه قرار بود ساخته و پرداخته کند، خیلی زود بود.

در حال حاضر فقط یک چیز را می فهمید، اینکه دلش می خواست خودش را ابراز کند.

آنچه در دلش می جوشید را بیان کند.

اما چگونه؟

آنچه می خواست به دیگری بگوید به زبانش نمی آمد.

زبان بلد نبود.

انگار مخزن دل، از بیرون قفل شده بود.

ولی با خودش که تنها می شد گره ها باز می شدند.

گاهی دلش می خواست فریاد بزند، حرف بزند.

اما راهش را بلد نبود.

تا این که

یک روز که میان تخته سنگ ها با خودش تنها نشسته بود و به رنج خودش فکر می کرد،

فکر دیگری در ذهنش جوشید.

دستش به جانب آتش سوزان رفت.

میان آتش نه،

یک کمی آن طرف تر!

از کنار بساط آتش، تکه چوبی نیمسوز برداشت و روی تخته سنگی کشید.

از اثر آن چوبِ سوخته بر سنگ خوشش آمد.

مثل بازی بود!

یکی دیگر کشید و باز یک خط دیگر...

خط ها را در هم و برهم کرد و باز کشید و کشید.

و اینچنین بود که از کشمکش میان چوب نیم سوخته و سنگ، خط اختراع شد.

بغض گلوی بشر باز  و گره های دل و ذهنش گشوده شد.

سرانجام، کودک درون بشرِ نخستین، زبان باز کرد.





بشر خط را دوست داشت.

زیرا این نخستین بار بود که  می توانست خارج از اراده و الگوهای طبیعت ساده اندیش، به دست خودش ردّ و نشانی بر طبیعت خلق کند.

پیش از آن، آتش را پیدا کرده بود ولی هرچه بود آتش، خود عنصر طبیعت بود.

اما این یکی، خط را می گویم، چیز جدیدی بود.

محصول بشر بود.




از آن روز ، بشر وقت و بیوقت به میعادگاه، کنار بساط آتش، آمد و اندیشه هایش را بر سنگ و چوب و ... ترسیم کرد و نوشت.

نوشت و نوشت و بخاطر نوشتن، چیزهای جدیدی خلق کرد.

خشت و پوست و کاغذ... قلم و جوهر و...


نوشتن، زایش تمدن بود.

ابتدا اندیشه های بشری به شکل نقش و نگارهایی بودند ولی هرچه گذشت نقوش، بدل به خطوط معنادار شدند.

زبان های گونه گون، پدیدار شده و رشد کردند.

.....

بشر هزاران سال است که همواره می نویسد.

خط، پیشرفت های فراوانی کرده است.

الفباها و زبانهای گوناگونی خلق شده است.

اندیشه ها بر روی هر آنچه بتوان نوشت، ثبت و ضبط شده اند.

بشر، دیگر انسان نخستین نیست.

او در مسیر تاریخ، بزرگ و بزرگ تر شده و

تمدن های فراوان، فرهنگ های گوناگون آفریده است.


آتش، ولی همان است که بود.


سوسن چراغچی

27 بهمن 2021


۱۱
۴
سوسن چراغچی
سوسن چراغچی
فقط نویسنده
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید